Od Lu Do Cat

Miałem naprawdę wielką ochotę go zabić. Tu i teraz, tak jak staliśmy. Zacisnąłem pięści i spojrzałem na niego z nienawiścią.
- No uderz mnie - powiedział z chytrym uśmiechem. - Dalej...
- Chcesz znowu wylądować w szpitalu?
Odwróciłem się na pięcie i odszedłem kierując się do domu Coopera. Znalazł się tam dość szybko. Zapukałem do drzwi i po chwili chłopak otworzył mi.
- Co ty tu robisz?
- Idziemy pić? - spytałem
- Coś się stało?
- Po prostu chodź.
Popijając kolejny, chyba już piąty kufel piwa, zacząłem się zastanawiać czy jestem odpowiedni dla Cat. Oboje wiedzieliśmy o mojej chorobie. Lekarz wpisując mnie ze szpitala zabronił mi sie denerwować, a Archie zawsze wytrąca mnie z równowagi. Poza chorobą dochodzi jeszcze moja zazdrość. Cat jest dla mnie najwazniejsza i nie chcę jej stracić, ale...
- Kurwa, Lucas otrząśnij się!
Spojrzałem zdezorientowany na Coopera, który wręcz mordował mnie wzrokiem.
- Co? - spytałem.
- Od bitych dziesięciu minut gapisz sie na cycki tamtej laski - wskazał palcem na jakąś blondynkę, która tańczył na rurze i patrzy na mnie uwodzicielsko, co jakiś czas (dobra nie oszukujmy się, cały czas) dotykała swoich piersi. Odwróciłem od niej wzrok i przetarłem oczy.
- Nie gapiłem się na.... Ugh... Zamyśliłem się tylko.
- Skoro to nazywasz zamyśleniem to...
- Zamknij dziób - powiedziałem i wstałem od stołu wychodząc z klubu. Wsiadlem do samochodu ignorując fakt, że piłem. Musze zobaczyc się z Cat, bo oszaleję. Ruszyłem z piskiem opon, przejeżdżając obok wejscia do klubu, mijając Coopera, który gestami kazał mi się zatrzymać. Nie słuchałem go jednak. Wjechalem na autostradę i przyspieszylem. Silnik pracował tak szybko jak jeszcze nigdy. Pare razy mało co kogoś nie potrąciłem. W końcu zjechalem z autostrady i zwolnilem, ale jechałem na tyle szybko, żeby wyprzedzac wszystkie samochody. Kierowcy trąbili na mnie, ale nie zważałem na to. Gdy w końcu zobaczylem dom Cat, nacisnąłem na hamulec z całej siły, ścierając gumy. To spokojna okolica, żadko kto tutaj jeździ, więc małaszansa, że w kogoś wjadę. Spojrzałem na dom Cat w oknie. Tak piękna jak zawsze. Wyłączyłem silnik i wysiadłem. Podszedłem do jej domu i gdy byłem nuż blisko, Cat wyszła. Podszedłem bliżej.
- Idę na plażę na zachód słońca. - powiedziała gdychciałem zalytać gdzie się wybiera. - Idziesz ze mną czy chcesz tu stać?
Patrzyła na mnie przez chwilę, a potem ruszyła w stronę plaży. Stałem chwilę jak słup soli patrząc na nią. Dopiero po kilku sekundach ruszyłem jej śladem. Gdy bylem tuż za nią, objąłem ją w pasie, przyciągając ją do siebie. Stałem tak i wciągałem zapach jej szamponu.
- Kocham cię... Przepraszam za wszystko...

Cat?

Od Cat c.d Lu

Zaskoczona spojrzałam w stronę drzwi, po chwili stała się rzecz, której na prawdę chciałam uniknąć... w kuchni pojawił się Archie. Spojrzał zaskoczony na mnie, a następnie na Lucasa.
- Cat... wszystko w porządku? - zapytał, najwyraźniej myślał, że Lucas trzyma mnie siłą przy sobie.
- Archie, co tu robisz? - odsunęłam się od Lucasa, posyłając mu jeszcze przepraszające spojrzenie i podeszłam do Archiego.
- Przyniosłem sushi, myślałem że może pójdziemy do parku i zjemy. - wyjaśnił patrząc na mnie, jednak co chwilę uciekał wzrokiem na Lucasa.
- Dobry pomysł, ale widzisz... nie zbyt mogę. Może innym razem? - spytałam powoli pchając go w stronę drzwi.
- Innym razem? - wtrącił Lucas podchodząc do nas. Spojrzałam na niego, widziałam gniew w jego oczach. Westchnęłam ciężko.
- Spokojnie, ty mogłeś mieć przyjaciółkę to ja też mogę mieć przyjaciela. Nie popadajmy w paranoje. - powiedziałam spokojnie, czując narastające spięcie. - Lucas, chyba mi ufasz? - złapałam go za rękę.
- Tobie może i tak, ale jemu nie. - odparł chłodno.
- A ja za to nie ufam tobie, wiem, że ją skrzywdzisz. - warknął na niego.
- Nic bym jej nie zrobił! - fuknął i popchnął Archiego.
Chłopak spojrzał na mnie a później na Lucasa.
- No i co ty robisz, nie widzisz że zaraz zacznie się ciebie bać? - spytał z wyrzutem.
- Stop! Jeśli zaraz się nie uspokoicie, oboje stąd wyjdziecie! - teraz to ja krzyknęłam, mając już tego dość.
Widząc że Lucas nic sobie z tego nie zrobił wypchnęłam z domu pierw jego, a później Archiego. Miałam już gdzieś czy się pozabijają, czy też nie. Niech robią co chcą. Poszłam do łazienki wziąć prysznic, chciałam się jakoś uspokoić. Zaraz po tym włosy splotłam w kucyka i ubrałam w strój do jazdy.

Będąc już w stajni wyprowadziłam Noir'a na zewnątrz, wyszczotkowałam go i osiodłałam, nie śpieszyłam się, przecież miałam dużo czasu. Uprzednio jeszcze zadzwoniłam do Lucy, poprosiłam ją, aby wybrała się ze mną na przejażdżkę, nie miała nic przeciwko. Umówiłyśmy się na początku ścieżki konnej w lesie. Czekałam tam chwilę na nią, ale nie przeszkadzało mi to. Było cicho, słychać było jedynie śpiew ptaków i co jakiś czas konie.
- Rzeczywiście, dość ciężka sprawa. - stwierdziła po chwili, gdy wysłuchała całej opowieści.
- Tym bardziej, że nie chcę zostawiać Archiego. Jakby nie było... to on mi pomógł wrócić do zdrowia, przełamał mój lęk przed dalszą jazdą, był przy mnie gdy byłam w rozsypce. Wyjdę na niezłą sukę, gdy tak po prostu się od niego odwrócę. - westchnęłam.
- A z drugiej strony jest Lucas, który wkurza się, gdy tylko jakiś facet kręci się koło ciebie. Ciężka sytuacja... - przyznała.
- Właśnie. - popuściłam wody Noir'owi, aby mógł swobodnie iść.
- Ale to jest nie sprawiedliwe, facet może mieć koleżanki i nie uważa to za nic złego, ale dziewczyna nie może mieć przyjaciela, bo już że zdradza czy coś.
- Dokładnie, tak samo jak facet prześpi się z dziewczyną na imprezie, to wiesz, jest super, a jak dziewczyna prześpi się z chłopakiem, to od razu się puszcza. - wywróciłam oczami zirytowana.
- Ciężki nasz los. - parsknęła śmiechem. - Na twoim miejscu nie rezygnowałabym z przyjaźni. W końcu nie robisz nic złego, Lucas musi to zaakceptować.
- Obawiam się, że przez to nam nie wyjdzie. - mruknęłam patrząc przed siebie.
- Stara, nie możesz trzymać go przy sobie na siłę. Nie możesz zmieniać wszystkiego, co mu się nie spodoba. Musi cię akceptować, twoich znajomych... w przeciwnym razie taki związek nie będzie miał sensu.
Lekko skinęłam głową, trochę racji miała. Powinniśmy siebie nawzajem akceptować, w końcu nie można zamykać się tylko na jedną osobę. Nie będę przecież też uciekała przed każdą rozmową z płcią przeciwną tylko dlatego, że mój chłopak może się wkurzyć... to trochę chore.
Do domu wróciłam późnym popołudniem, niedługo miał być zachód słońca. Rozsiodłałam konia i poszłam się przebrać, następnie przypięłam do obroży Mike'a smycz i wyszliśmy z domu. Nie chciałam tu siedzieć, za dużo bym myślała. Zarzuciłam rączkę od smyczy na nadgarstek, aby móc zakluczyć drzwi. Kiedy zmierzałam w stronę furtki, zauważyłam zmierzającego w moją stronę Lucasa.
- Idę na plażę na zachód słońca. - powiedziałam uprzedzając jego pytanie. - Idziesz ze mną czy chcesz tu stać? - patrzałam na niego.

Lucas?

Od Lu Cd Cat

Nie chciałem mówić Cat, że nie przełknę ani jednego kęsa. Zrobiłoby się jej przykro, więc gdy położyła przede mną talerz z kurczakiem, ryżem i warzywami, wymusiłem uśmiech i wziąłem do ust trochę mięsa. Długo nic nie jadłem, bardzo długo. W szpitalu dawano mi tylko kroplówki z witaminami i składnikami odżywczymi,przez co mój żołądek odzwyczaił się od pokarmu i już po jednym kawałeczku kurczaka poczułem się tak, jakbym zjadł co najmniej całą świnię. Dziewczyna obserwowała mnie, gdy przeżuwałem trochę ryżu. Oparła głowę na ręce i zrobiła smutną minę.
- Nie smakuje ci? - spytała. Podniosłem wzrok i spojrzałem na jej zawiedzioną twarz.
- Nie o to chodzi... Mówiłem, że jestem głodny - odparłem i uśmiechnąłem się do niej.
- Nie możesz nie być głodny... Spójrz na siebie. Sama skóra i kości - zrobiła zatroskaną minę i złapała moją dłoń. - Matko, ale zimna...
- Po lekach mam słabe krążenie - powiedziałem.
- Jakich lekach?
- Wstrzykiwali mi coś na uspokojenie pracy serca, przez co biło wolniej, krew wolniej krążyła, ale ja byłem spokojny.
- Mój biedaku - wstała i obeszła stół, żeby usiąść mi na kolanach. Złapała dłońmi moją twarz i przyciągnęła do swoich ust całując namiętnie. Odwzajemniłem pocałunek i oplotłem ręce naokoło jej talii, po chwili jednak zjechałem dłońmi niżej i złapałem ją za pośladek. - Ej! - zaśmiała się i znów mnie pocałowała. - Może i nic nie jadłeś, ale wigoru ci widzę nie brakuje - powiedziała z uśmiechem, gładząc mój policzek. Przyłożyłem usta do jej ucha i wyszptałem.
- Możesz mi wierzyć, każdy facet czuje ciepło gdy cie widzi - zaśmiała się tylko i wtuliła we mnie, a ja dodałem. - A ja na dodatek mogę cię dotknąć.
Odsunęła się ode mnie i spojrzała ostrzegawczym wzrokiem, jednak po chwili uśmiechnęła się słabo. Złapałem ją za szyję i przyciągnąłem do siebie.
- Kocham cię księżniczko i nigdy więcej cię nie skrzywdzę - przechyliłem lekko głowę i pocałowałem ja delikatnie.
Nagle drzwi wejściowe się otwarły.



Cat? Czyżby Archie? Zrób awanturę XD

Od Cat c.d Lu

Leżałam spokojnie, bez ruchu. Oczy miałam otwarte, powoli głaskałam go opuszkami palców po dłoni, która spoczywała na moim brzuchu. Po pewnym czasie zasnął, wtedy wykorzystałam tą chwilę. Chciałam się odsunąć, jednak za mocno mnie trzymał. Chwyciłam więc jego dłoń, do której miałam dostęp i przyciągnęłam ją do siebie, po czym zaczęłam oglądać jego skórę. Rzeczywiście, było widać cięcia. Westchnęłam i ze smutkiem przejechałam po jednym z nich palcem. Czując, że się poruszył położyłam jego dłoń nam, gdzie była. Zupełnie nie byłam zmęczona dlatego byłam pewna, że nie zasnę. Nie chciałam jednak budzić Lucasa, niech sobie pośpi, na pewno jeszcze tego potrzebuje.
Skoro teraz wszystko ma być normalnie, będę musiała ograniczyć kontakt z Archim. A przynajmniej na razie, póki Lucas nie wróci do pełni zdrowia, nie wiem ile to potrwa. Wiedziałam jednak, że się nim zajmę. Później stopniowo zacznę go przyzwyczajać do tego, że Archie jest moim przyjacielem i od czasu do czasu chciałabym z nim porozmawiać. Jakby nie było sporo mu zawdzięczam...

Sama nie wiem ile minęło, kilka godzin, minut... nie mam pojęcia. Z zamyślenia wyrwało mnie ciepłe powietrze, które znalazło się przy moim karku i chwilę po tym delikatny pocałunek. Gdy nieco poluźnił uścisk wykorzystałam sytuację i obróciłam się do niego przodem. 

- Obudziłeś się. - uśmiechnęłam się lekko głaszcząc go po włosach. - Jadłeś coś dzisiaj? - spytałam.

- Jeszcze nie... - chciał mnie pocałować, jednak odsunęłam się. 

- Pierw śniadanie kolego, później przyjemności. - uśmiechnęłam się zadziornie. Lucas zrobił smutną minkę, na co się cicho zaśmiałam i pocałowałam go krótko. - Pojedziemy do mnie? Przygotuję ci coś dobrego. - zaproponowałam.

- Nie jestem głodny... - jęknął i przyciągnął mnie do siebie, abym znów się położyła.

- Jesteś, tylko jeszcze o tym nie wiesz. - stwierdziłam pewnie. - Rusz się, przystojniaku. - znów go pocałowałam po czym wstałam z łóżka.

Poprawiłam Top, który odsłaniał mi brzuch, koszulę i podałam dłonie Lucasowi aby również wstał. Trochę mu to zajęło, ale w końcu stanął na nogi. Chciałam iść już w stronę drzwi, jednak ten objął mnie w talii i znów przyciągnął do siebie, na co się lekko zaśmiałam.

- W takim tempie to my nigdy stąd nie wyjdziemy. - stwierdziłam kładąc swoje dłonie na jego, które oplatały mój brzuch.

- Mi to odpowiada. - wymruczał.

- Chciałabym więc ci przypomnieć że też mam sypialnię i łóżko. - uśmiechnęłam się.

W końcu udało nam się wyjść z domu i wsiąść do samochodu. Pojechaliśmy do mnie, tak jak planowałam. Weszliśmy do środka, ściągnęliśmy buty i poszliśmy do kuchni. 

- A więc na co masz ochotę? - spytałam ściągając gumkę do włosów z nadgarstka.

- Na nic. - uśmiechnął się.

- Okej, w takim razie sama coś wymyślę. - pokazałam mu język i związałam włosy w wysokiego kucyka. Podeszłam do lodówki, otworzyłam ją i rozglądnęłam po półkach. - Nie chcąc stracić w twoich oczach, zaczęłam zdrowiej jeść, regularniej... biegać i w ogóle. - powiedziałam wyjmując potrzebne mi składniki do przygotowania potrawki z kurczaka. Warzywa na parze, kurczak, ryż - pycha.

Lu?

Od Lu Cd Cat

Dni mijały mi niezwykle wolno. Leki, leki, leki, badanie i znowu leki. Chciało mi się wymiotować od kolejnych dawek odurzających środków, jednak wiedziałem, że muszę je zażywać, żeby znowu być normalnym.A na domiar złego kobieta, która podawała mi leki była niezwykle wkurzająca i niemiła, dlatego jeszcze bardziej się ucieszyłem, gdy opuszczałem szpital.
W domu niemalże cały czas siedziałem w pokoju. Nie miałem nic ciekawego do roboty, więc całymi dniami słuchałem muzyki, grałem w gdy, lub czytałem książki. Z pokoju wychodziłem tylko do łazienki i po coś do picia. W normalnych okolicznościach zadzwoniłbym do Cat, żeby powiedzieć jej, że wypuścili mnie ze szpitala, jednak dziewczyna śmiertelnie mnie nienawidziła i znając życie chciała być jak najdalej ode mnie. Do Victorii też nie miałem co dzwonić. Mimo że nasza relacja niby wróciła do normy, poczułem między nami jakiś mur, którego nigdy nie było.
Położyłem głowę na poduszce i wróciłem do czytania jakiejś książki, którą zarąbałem tacie gdy nie patrzył. Nie była jakoś szczególnie porywająca, ale lepsze to niż nic.
Nienawidziłem gdy ktoś przeszkadzał mi w czytaniu, więc gdy usłyszałem kroki na schodach odłożyłem książkę na półkę, gotowy nawrzeszczeć na pierwszą osobę, która wejdzie do mojego pokoju. Ktoś zapukał i otworzył drzwi nawet nie czekając na moje 'Proszę'. Podniosłem głowę i spojrzałem w stronę schodów. Zobaczyłem moją mamę w towarzystwie Cat. Od razu wstałem i zrobiłem krok w jej stronę, jednak szybko cofnąłem nogę.
- Cześć - powiedziała cichutko dziewczyna przełykając ślinę. Zły znak, bardzo zły znak....
- Cat... - spojrzałem na nią dziwnym wzrokiem. Byłem przerażony, szczęśliwy i zmieszany jednocześnie. - Przyszłaś...
- Oczywiście. - podeszła do mnie powoli cały czas mi się przyglądając. - Jak się czujesz? Wyglądasz lepiej...
- Tak też się czuję, lepiej. - odparłem. Nie powiem jej przecież co leki ze mną zrobiły.
Spojrzała na mnie i po chwili dolna warga zaczęła jej drżeć, a oczy zaszkliły się od łez. Zacisnąłem pięści, żeby powstrzymać się od przytulenia jej. Cały czas bałem się, że zrobię jej krzywdę. Zrobiłem malutki krok w tył.
- Tęskniłam za tobą... kocham cię. - wyszeptała podchodząc do mnie. Głos jej drżał. Położyła dłonie na moich policzkach, przez co przeszły mnie przyjemne dreszcze. Poczułem jak serce szybciej mi bije, tak jakby chciało wyskoczył z piersi wprost do ramion Cat. Dziewczyna przyciągnęła mnie do siebie i złączyła nasze usta razem w delikatnym pocałunku. Odwzajemniłem go niemalże od razu, czując się tak, jakby nic nigdy się wydarzyło. Rozluźniłem zaciśnięte pięści i objąłem dziewczynę, przyciągając ją do siebie mocno, pogłębiając pocałunek. Poczułem jak moje ciało przeszywa fala przyjemnego ciepła, sprawiając, że zrobiło mi się strasznie gorąco. Muskałem wargami usta Cat, co chwila szepcząc, że ją kocham, że przepraszam lub, że jestem najgorszym chłopakiem na świecie. Gdy tylko chciała odpowiedzieć na jakieś moje słowa, przerywałem jej pocałunkiem.
- Kocham cię Catty... - wyszeptałem jej do ucha i zobaczyłem na jej szyi ciarki. - Przepraszam, że jestem takim idiotą...
Odsunąłem się od niej i widząc w jej oczach łzy, sam się rozpłakałem. Przełożyłem kosmyk jej włosów za ucho.
- Nienawidzisz mnie, prawda? - spytałem cicho. - Za to co ci zrobiłem?
Nie dając jej czasu na odpowiedź padłem na kolana i złapałem ja za dłonie.
- Lucas, co ty....
- Przepraszam.... - powiedziałem i spuściłem wzrok, żeby nie widziała jak płaczę.
Dziewczyna uklęknęła obok mnie i mocno przytuliła.
- Kocham cię głuptasie... - powiedziała zbliżając się do mnie jeszcze bardziej. Złapała dłońmi moją twarz i pogładziła opuszkami palców policzki, przecierając jednocześnie moje łzy. - Już wszystko będzie dobrze...
Dała mi namiętnego całusa, po czym wstała i podała mi rękę. Podniosłem się z ziemi i wziąłem dziewczynę na ręce, obszedłem łóżko i położyłem ją, sam zaś przeskoczyłem góra i spocząłem obok niej. Brunetka obróciła się do mnie plecami i zbliżyła bardzo blisko, tak, że jej plecy dotykały mojej klatki piersiowej. Objąłem ją i przyciągnąłem do siebie. Przymknąłem oczy i nawet nie zauważyłem, kiedy ogarnął mnie sen.

Cat? Może niech ona teraz zobaczy te jego blizny na rekach, co? 

Od Cat c.d Lu

Dalej starałam się to zrozumieć, w takim razie po co cały ten czas była dla mnie taka wredna? Sama tylko wszystko pogorszyła. Pogrążona w myślach usiadłam na kanapie wlepiając wzrok w stolik kawowy. Archie wszedł do salonu, trzymając dłonie w kieszeni i patrząc na mnie ze współczuciem usiadł obok i pogłaskał po plecach.
- Słyszałeś? - spytałam nie odrywając wzroku od stolika.
- Tak... - dalej mnie głaskał co było relaksujące.
- Sama nie wiem co o tym myśleć. - westchnęłam po dłuższej chwili w końcu odrywając wzrok od stolika. Spojrzałam na chłopaka, też wyglądał na zagubionego. - Oczywiście to kochane, że się tak martwi, ale... bez przesady. Mnie to też już denerwuje... - mruknęłam.
- Podobno niedługo ma wyjść z tego szpitala, jeśli jego stan się nie pogorszy, z tego co mówiłaś... - zaczął. - Wróci do domu, odpocznie i najlepiej będzie jeśli wtedy porozmawiasz z nim na spokojnie. - stwierdził a ja po chwili namysłu skinęłam głową.
- Tak, to będzie chyba dobry pomysł. - westchnęłam pocierając swoją dłoń.
- Jeśli chcesz, mogę być z tobą przy tej rozmowie. - zaproponował.
- Dziękuję Archie, ale lepiej będzie, jeśli będę z nim sama. Denerwuje się gdy przy mnie jesteś. - spojrzałam na niego przepraszająco, ale też z wdzięcznością. - Dziękuję. - przytuliłam się do niego.
- Od tego są przyjaciele. - delikatnie uśmiechnął się również mnie przytulając.

* * * * *

Dni mijały monotonnie, postanowiłam w końcu też się ogarnąć. Zapisałam się na siłownię, poszłam do fryzjera - podciął mi jedynie końcówki, na razie nie miałam wizji, co mogę z nimi zrobić - do kosmetyczki i na zakupy, a przy tym wszystkim towarzyszył mi Archie. Nie chciałam stracić w oczach Lucasa a ostatnio zwracałam mniejszą uwagę na swój wygląd. Oczywiście odwiedzałam Lucasa w szpitalu, czasem... na tyle, ile mi na to pozwalała Victoria, stwierdziła, że od razu nie mogę mu się tak narzucać... sama nie wiedziałem, czy jej wierzyć, czy aby na pewno nie chce mi zaszkodzić, ale postanowiłam na razie zawiesić broń. Zobaczymy co z tego wyjdzie, staram się myśleć optymistycznie. Przynosiłam mu wtedy owoce, warzywa i zdrowe soki, a także starałam się z nim rozmawiać. Widziałam, że jest niewyspany i ma dość tego wszystkiego, dlatego też nie okazywałam niezadowolenia, kiedy tylko czasem odburkiwał odpowiedzi. Raz było lepiej, raz gorzej - musiałam się z tym pogodzić. A przynajmniej na razie.

* * * * *

Po prawie dwóch miesiącach dostałam informację, że Lucas wrócił do domu. Tak jak radził mi wcześniej Archie, dałam mu czas, aby wypoczął, wrócił do siebie. 
Minął tydzień, była sobota. Tego dnia, miałam się spotkać z Lucasem. Denerwowałam się i to strasznie, w końcu jakby nie było... od tej rozmowy będzie zależeć, czy będziemy razem.... ech. Wzięłam prysznic, umyłam włosy. Zawinęłam je w ręcznik a później założyłam bieliznę i tak zeszłam na dół, aby zjeść śniadanie. Była to sałatka z kawałkami kurczaka, w takich chwilach doceniałam to, że mieszkam sama. Kiedy zjadłam i pozmywałam, wypiłam sok z świeżo wyciśniętych pomarańczy i wróciłam do łazienki, wyszczotkowałam zęby, wysuszyłam włosy, rozczesałam je i ubrałam się. Założyłam czarne rurki z przetarciami, do tego czarny top a na to koszulę w kratę, której rękawy podciągnęłam do łokci a guziki rozpięte oraz adidasy. Zrobiłam jeszcze delikatny makijaż, nigdy nie lubiłam nakładać kilogram tapety na twarz.

Mam nadzieję, że nie przestanę podobać się chłopakowi. Przygotowana zabrałam klucze, wyszłam z domu zamykając go. Wsiadałam w samochód i pojechałam do chłopaka, do jego rodziców. Wzięłam głęboki oddech, aby się nieco uspokoić po czym zapukałam do drzwi. Otworzyła mi mama Lucasa, jak zwykle z miłym i ciepłym uśmiechem. Wpuściła mnie do środka i poszła ze mną aż pod drzwi chłopaka. Zapukała i wpuściła mnie do środka.
Lucas widząc mnie, od razu wstał z łóżka. Wyglądał już lepiej, nie miał podpuchniętych oczu, nie był taki blady. Zamknęłam drzwi i spojrzałam na niego, dalej nie ruszając się z miejsca.
- Cześć... - uśmiechnęłam się delikatnie starając opanować stres.
- Cat... - sama nie wiem, jak na mnie patrzył. - Przyszłaś...
- Oczywiście. - powoli do niego podeszłam. - Jak się czujesz? Wyglądasz lepiej...
- Tak też się czuję, lepiej. - odparł.
Spojrzałam mu w oczy, poczułam jak dolna warga zaczyna mi drżeć, co na pewno było widać, powstrzymywałam łzy.
- Tęskniłam za tobą... kocham cię. - wyszeptałam. Położyłam dłonie na jego policzkach i pocałowałam.


Lu?

Od Lu Cd Cat

Otwarłem leniwie oczy i rozejrzałem się po pomieszczeniu, wzdychając. Trzecia noc, to już trzecia dobra a ja dalej nie zasnąłem nawet na pięć minut. Cały czas martwiłem się o moją relację z Cat. Przed oczami miałem obraz, na którym obściskuje się a Archim na kanapie, on zaczyna dotykać ją w intymnych miejscach, a jej się to podoba. Same takie myśli sprawiały, że miałem ochotę go zabić.
Zrzuciłem z siebie kołdrę i założyłem na stopy czarne buty. Musiałem do niej pojechać, musiałem sprawdzić, czy ona i Archie.... Wyszedłem z pokoju i cicho zamknąłem za sobą drzwi, po czym poszedłem do windy. Zdziwiło mnie jak łatwo można opuścić oddział psychiatryczny. Żadnego ochroniarza, pielęgniarek. Kamer tez nigdzie nie ma.
Wsiadłem do samochodu, który od kilkunastu dni stoi na parkingu i na mnie czeka. Odpaliłem silnik i z wyłączonymi światłami wyjechałem na drogę. Dopiero tam je odpaliłem i włączyłem się do ruchu. Mijałem wszystkie samochody z taka prędkością, jakby od tego zależało moje życie. Chociaż w sumie... trochę zależy. Przyspieszyłem ponownie, modląc się w duchu, żeby po drodze nie spotkać policji.
Zaparkowałem samochód kilka metrów od domu Cat. Zgasiłem silnik i wyszedłem z pojazdu. Zdziwiło mnie, że w jej salonie dalej świeci się światło, mimo że był środek nocy. Niepewnie podszedłem bliżej okien i zajrzałem przez nie. Cat siedziała na kanapie z Archim, który obejmował ja ramieniem. Oglądali film. Zacisnąłem pięści i chciałem tam wejść i ich rozdzielić, ale wtedy usłyszałem krzyk Cat. Nawet nie zauważyłem, że wstała i patrzyła na mnie tak, jakby zobaczyła ducha. Patrzyłem na nią pustym wzrokiem i przechyliłem głowę. Zaczęła piszczeć i wtuliła się w Archiego. Boi się mnie.... Odszedłem szybko od okna i wsiadłem do auta. Drżącymi rekami odpaliłem silnik i ruszyłem. Gdy przejeżdżałem przed jej drzwiami, Archie stał w wejściu i patrzył na mnie. Posłałem mu mordercze spojrzenie i przyspieszyłem.

Victoria
Podjeżdżając pod dom Catherine wydawało mi się, że w oddali widzę samochód Lucasa. Ale co on miałby tutaj robić? Westchnęłam i zatrzymałam się przed wejściem. Zobaczyłam, że jej nowy lowelas stoi w drzwiach. Wyszłam z samochodu i spojrzałam na niego, a on odwzajemnił moje spojrzenie. Podeszłam do niego z rękami schowanymi w kieszeni.
- Zawołaj Cat, musimy porozmawiać - powiedziałam spokojnie, zbyt spokojnie.
- Jest środek nocy...
- To co robisz w wejściu? - spytałam. - Papieroski? - uśmiechnęłam się i przechyliłam głowę jak szczeniaczek. - Zawołaj ją. Chce tylko pogadać.
Chłopak niepewnie odsunął się i wpuścił mnie do środka. Weszłam do salonu i zobaczyłam Skuloną na kanapie Cat.
- Nikogo tam nie ma Cat. Ale masz gościa.
Dziewczyna podniosła głowę, ale widząc mnie wyraz jej twarzy przybrał wyzywający wyraz.
- Chce tylko porozmawiać - powiedziałam znów bardzo spokojnie.
- O czym? O tym, że chcesz zabrać mi Lucasa?!
- Nie chce ci go zabrać - odparłam, a dziewczyna zrobiła zdziwiona minę.
- Jak to nie?
- No nie - powiedziałam i uśmiechnęłam się. - Lucas to mój przyjaciel, tylko przyjaciel.
Spojrzałam wymownie na chłopaka, a ten rozumiejąc moją iluzję opuścił pomieszczenie. Usiadłam obok dziewczyny i spojrzałam na nią.
- Wiesz, że w liceum byliśmy parą, prawda? - pokiwała głową. - Ja i Lucas znamy się od dziecka.  Razem dorastaliśmy. Od zawsze był dla mnie ważny i czułam potrzebę, żeby zawsze przy nim być, a w liceum się w nim zakochałam. Byłam w trzeciej klasie, on w ostatniej gimnazjum - zrobiła zdziwioną minę, pewnie sądziła, że byliśmy w tym samym wieku. - Gdy skończyłam szkołę, zerwałam z nim, bo musiałam jechać na studia medyczne. Kontakt nam się urwał, ale pewnego dnia przyszedł do mnie zapłakany i spytał, czy może zatrzymać się na kilka dni. Z Kilku dni zrobiły się tygodnie, potem wiesz jak to się potoczyło. Możesz mi wierzyć lub nie, ale Lucas kocha cie całym sercem. Po prostu nie potrafi tego okazać. Cały czas sądzi, że gdy będzie daleko od ciebie, nie zrobi ci krzywdy. On po prostu boi się o ciebie. Boi się, że cie skrzywdzi, a tego sobie nie wybaczy i znowu zacznie się ciąć....
- Ciąć?! - spytała i wytrzeszczyła oczy.
- Tak, ciął się. Nigdy nie widziałaś blizn na jego rękach? Przypatrz się następnym razem. - powiedziałam i zrobiłam chwile przerwy, po czym kontynuowałam. - On mnie nie kocha Cat. Zrozum to.
Wstałam i przechodząc obok niej, poklepałam ją po ramieniu. Wyszłam z domu i odpaliwszy silnik w samochodzie odjechałam.


Cat?

Od Cat c.d Lu

Pokręciłam tylko lekko głową, czytając te sms'y miałam wrażenie, że wszystko się we mnie gotuje. Zabrałam Archiemu telefon i szybko napisałam mu co myślę.
- Cat, bez nerwów. - spojrzał na mnie i chciał zabrać mi telefon, jednak mu na to nie pozwoliłam. Chłopak westchnął i patrzał co piszę.
"Nawet biorąc zdrowy rozsądek przeanalizowałabym wszystko. Z jakiegoś powodu się rzucam, nie umiem jak ona nagle maskować uczuć! Tak, na pewno tak o bym się rzucała, bo czemu nie. Dzięki."
Kiedy to napisałam, odłożyłam telefon i opadłam na kanapę.
- Już nie piszmy z nim. - mruknęłam.
- Okej... jak chcesz. - skinął głową patrząc na mnie.
Siedziałam w ciszy, jednak czułam jak wszystko we mnie lata. W końcu jednak wstałam nie mogąc wytrzymać.
- Czemu on wierzy jej a nie mi?! Przecież tak nie zachowuje się chłopak! - krzyczałam patrząc na telefon.
- Cat, spokojnie. - pogłaskał mnie po ramionach. - Owszem, nie zachowuje się. Lepiej będzie, jeśli porozmawiacie gdy wyjdzie. Rozmowy przez telefon nie zawsze są dobre. - zauważył.
Po chwili skinęłam głową i starałam się uspokoić, chłopak widząc to przytulił mnie lekko do siebie, a ja się w niego wtuliłam.
Co mnie przeraża? To, że Archie zachowuje się jak mój chłopak, nie Lucas. To Archie był ze mną w trudnych chwilach... to on codziennie pilnuje abym jadła i to on przełamał mój strach przed ponowną jazdą. Zawdzięczam mu na prawdę wiele i jest dla mnie ważny, ale Lucas też jest i właśnie tego nienawidzę. On najwyraźniej ma mnie gdzieś, więc czemu ja nie potrafię mieć gdzieś jego? No i na co komu to kochanie? Ech.
- Jesteś głodny? - spytałam nagle nie odsuwając się od niego.
- Jasne, może zamówimy chińszczyznę i oglądniemy dobry film? - zaproponował głaszcząc mnie po włosach.
- Okej. - zgodziłam się bez wahania.
Teraz stanowczo potrzebuję bliskości i wsparcia. Absolutnie nie czuję się winna przytulając do Archiego. To tylko przytulanie, a poza tym czuję, jakbym chwilowo jednak była sama. Tak jak Archie powiedział, zamówiliśmy chińszczyznę i włączyliśmy film, chociaż przez chwilę starałam się o tym nie myśleć.

Lu?

Od Lu Cd Cat

Patrzyłem na wiadomość od ukochanej jak zachipnotyzowany. Czy ona naprawdę tak to widzi? Westchnąłem i odłożyłem telefon na półkę. Po kilku chwilach do sali weszła Victoria z jakimiś innymi lekarzami i moją mamą.
- To ten pacjent - powiedziała nawwt na mnie nie patrząc i wyszła. Mężczyźni zaczęli odpinać mnie od aparatury, a ja spojrzałem zdziwiony na mamę.
- Zabieramy cię na inny oddział - powiedziała z uśmiechem. - W końcu będziesz leczony.
Spojrzałem na nią z uśmiechem zanim mnie wywieźli, zabrałem telefon i napisałem co Cat.
"Naprawdę tak myślisz?"
Dałem telefon rodzicielce i dałem się przewieść.
***
Na miejscu od razu podali mi jakieś leki do kroplówki i zostawili samego. Rodzimy szpital Victorii jest naprawdę ładny. Na korytarzu nie przypomina nawet szpitala - wygląda jak hotel. To dobrze wpływa na pacjentów. Wziąłem telefon do ręki, jednak nie zobaczyłem żadnej wiadomości. Westchnąłem i położyłem się na łóżku. Po chwili jednacz usłyszałem brzęczenie urządzenia.
"Tak. Nie zauważyłeś tego? Masz mnie gdzieś"
"Nie mam cię gdzieś. Postaw się na moim miejscu. Nie wiem co robicie gdy jesteście same, a gdy jestem z wami to ty się rzucasz, a nie ona. Z logicznego punktu widzenia - komu byś uwierzyła mając tylko taki obraz przed oczami? Nie bierz tutaj pod uwagę uczuć, tylko zdrowy rozsądek"
Wysłałem, jednak szybko tego pożałowałem. Teraz pewnie pomyśli, że jej nie kocham. Ale... Jeśli tak pomyśli, to pewnie ona nie kocha mnie.


Cat?

Od Cat c.d Lu

Siedziałam z Archim, kiedy pisałam smsy do Lucasa. Mówił mi co mu odpisać, żeby nie być taką "łatwą", i żeby to on tym razem się o mnie postarał.
"O co ci chodzi?" - napisał.
"Zabolało mnie jak wolałeś trzymać stronę Victorii."
- Dobra, nic więcej nie pisz na razie. - polecił.
Westchęłam ciężko, mam nadzieję że to nie pogorszy mojej sytuacji z Lucasem. I tak jest już źle... A wszystko przez tą Victorię.
- Myślisz że to pomoże? - spojrzałam na chłopaka.
- Myślę że tak...
- A może powinnam do niego pojechać?
- Żeby Victoria znowu się między was wpieprzyła? Jeszcze tylko wszystko jeszcze bardziej pogorszy... - westchnął.

Lekko skinęłam głową, właściwie to miał rację. Chyba mogło być już tylko gorzej. Zniecierpliwiona czekałam czy Lucas odpisze czy też nie... wolałam jednak żeby odpisał. Jeśli nie odpisze to znaczy że mu już na mnie nie zależy... więc lepiej niech odpisze. Echh.

Lucas?

Od Lu Cd Cat

- Dlaczego po prostu z nią nie zerwiesz? - spytała Victoria gdy zatrzymaliśmy się na czerwonym świetle.
- Oszalałaś? - spytałem zerkając na nią.
- Dlaczego? Ma cię gdzieś Lucas. Cały czas robi awantury o byle co.
- Z tego co słyszałem ty nie jesteś lepsza - powiedziałem z wyrzutem.
- Ja? - na jej twarzy malowało się wyraźne zdziwienie. - Lucas skoro wierzysz jej...
- To moja dziewczyna do holery! - wrzasnąłem.
- A ja to twoja przyjaciółka, z którą bawiłeś się w piaskownicy, która zna cię lepiej niż ty sam - powiedziała poważnie nie odwracając wzroku od jezdni. - Poza tym, zanim skręciliśmy, w lusterku zobaczyłam jak jakiś chłopak wchodzi do niej do domu.
- Pewnie jej brat.
- Em, nie. To był ten chłopak, który był u nas na oddziale gdy spadł z konia.
- Co?! - obróciłem się za siebie mimo iż dobrze wiedziałem, że do Cat jest za daleko i nic nie zobaczę. - Zawracaj! Nogi z dupy powyrywam!
Nie zrobiła tego jednak i przyspieszyła.

~~~

- Jedz kochanie - powiedziała mama podsuwając mi pod nos talerz z owsianką. Odsunąłem go jednak.
- Nie chcę.
- Lucas wiem, że jej nie lubisz, ale musisz coś zjeść. Nie miałeś nic w ustach od kilju dni.
- Mamo nie chcę. Nie jestem głodny. Nic nie przełknę, zrozum. Mam ściśnięte gardło.
- Synku... - przerwała gdy drzi sali otworzyły się i do środka weszła Victoria w stroju chirurgucznym i kitlu. Pewnie przed chwilą skończyła operować, albo dopiero ma to w planach. Nic nie mówiąc podeszła po mojego łóżka, wstrzyknęła do kroplówki jakiś lek i wyszła.
- Pokłóciliście się? - spytała rodzicielka patrząc na mnie.
- Nawet nie pytaj... Kobiety są zbyt skomplikowane...
Pokłóceni to mało powiedziane. Gdy wracaliśmy od Cat, zagroziłem jej, że dopóki nie dogada się nią, nie mam zamiaru z nią rozmawiać. On la najwidoczniej nie miała zamiaru dogadać się z Cat. Co mogę zrobić? Nic.
- Ja muszę iść. Zjedz, dobrze? - kiwnąłem głową od niechcenia gdy wychodziła i od razu chwyciłem telefon wybierając numer Cat. Nie odbierała. Zadzwoniłem znowy, jednak na próżno. Wysłałem więc sms, pytając czy wpadnie do szpitala. Odpowiedziała niemal natychmiastowo: "Nie." Od razu zadzwoniłem, jednak odrzucała moje połączenia. "Nie dzwoń do mnie. Daj mi spokój". Czytając to nie mogłem zrozumieć o co chodzi. A może to ten Archie zabrał jej telefon? A może po prostu Cat mnie już nie kocha?


Cat?

Od Cat c.d Lu

Taki jest? W porządku. Stoi po stronie koleżanki a nie po dziewczyny. W porządku. Niech nie myśli że wiecznie będę za nim latać. Wróciłam wkurzona wróciłam do domu i skończyłam robienie naleśników. Zjadłam tylko jednego, na więcej nie miałam ochoty. Na nic już nie miałam ochoty. Spieprzony poranek. Jeszcze udawał że nie wie o co chodzi. Co za dupek. Nie chcę tego ale wydaje mi się, że to nasz koniec. Nagle usłyszałam pukanie do drzwi, poszłam otworzyć - przyszedł Archie.

- Mmm, czyżby to pachną tak twoje cudowne naleśniki? - spytał z uśmiechem, dając mi torbę z warzywami i owocami.

Po tym jak strasznie schudłam i prawie miałam próbę samobójczą to on się mną opiekował. Dbał abym regularnie i zdrowo jadła. Był ze mną praktycznie cały czas, bardzo mnie wspierał. Gdyby nie on, nie byłoby mnie już tutaj.

- Owszem, są w kuchni. Możesz zjeść wszystkie. - wzięłam od niego siatkę.

Poszliśmy do kuchni, chłopak usiadł na wysokim krzesełku przy wyspie i zabrał się za jedzenie. Włożyłam owoce i warzywa do lodówki.

- Co się stało? - spytał najwyraźniej widząc moją złość i smutek.

- Nie ważne. - mruknęłam zamykając lodówkę i usiadłam po drugiej stronie wyspy, biorąc łyk soku pomarańczowego.

- No tak, mój błąd. Głupie pytanie. Na pewno chodzi o Lucasa i tą całą Victorię. - rozgryzł mnie.

- Przyjechał tutaj, wszystko byłoby w porządku gdyby był sam. Ale przyjechał tu z nią, jeszcze na mnie nakrzyczał że to niby ja przesadzam i mam nie obrażać Victorię bo to jego przyjaciółka, jest dla niego jak siostra - wywróciłam oczami.

- A ty jesteś jego dziewczyną? To ciebie powinien bronić, a nie ją. - zauważył.

- No właśnie! - westchnęłam. - Ale chyba już nie dziewczyną. - zamknęłam oczy i spuściłam głowę.

Chłopak złapał mnie za rękę i ucałował w nią.

- Ile jeszcze będziesz przez niego cierpieć? - wzruszyłam ramionami ze smutkiem.

Lu?

Od Lu Cd Cat

Gdy tylko pierwsza łza pojawiła się na twarzy Cat, niemalże od razu wytarłem ją kciukiem. Złapałem jej policzki dłońmi, po czym nachyliłem się i ją pocałowałem. Ta jednak mnie odepchnęła.
- Coś się stało? - spytałem przekrzywiając głowę niczym mały szczeniaczek słuchający swojego pana.
- Co ona tu robi? - powiedziała pociągając nosem. - Musisz tu z nią przyjeżdżać, wiedząc, że jej nienawidzę?
- Catty... - powiedziałem i spojrzałem na nią błagalnie. - Porozmawiajmy.
Wszedłem do środka i zamknąłem za sobą drzwi. Złapałem ją za rękę i odprowadziłem do kanapy.
- O czym chcesz rozmawiać?
- Co się dzieje między tobą i Victorią?
- Pytasz bo nie wiesz? - prychnęła.
- Tak. Dlaczego taka dla niej jesteś?
- Ja dla niej?! Żartujesz sobie?! - spojrzałem na nią pytającym wzrokiem. - Ona jest dla mnie okropna! Wyzywa mnie, specjalnie utrudnia kontakt z tobą, nawet mnie nadepnęła wczoraj!
- Victoria taka nie jest... Nie znasz jej...
- Nie? Zdążyłam ją już wystarczająco poznać!
- Nie Catty... Nie znasz jej. Nie wiesz jaka jest. Zawsze mi pomagała, była dla mnie okopą, pocieszała mnie...
- W łóżku? - spytała oburzona.
- Catherine! To, że byliśmy kiedyś razem nie znaczy, że ze sobą spaliśmy! - powiedziałem podniesionym głosem. - Masz mnie za takiego, który z każdą idzie do łóżka?
- Victorię mam za taką, która pcha się do łóżka zajętych facetów...
- Dosyć! - krzyknąłem wstając. - Victoria to moja przyjaciółka i nie pozwolę ci jej obrażać! Jest dla mnie jak siostra!
Wyszedłem z jej domu trzaskając drzmiami i wszedłem do auta Victorii.
- Jedź - powiedziałem do niej widząc Cat wybiegającą z domu. Victoria posłusznie odjechała z piskiem opon i skierowała się do szpitala. - Niepotrzebnie prosiłem cię, żebyś pomogła mi się wymknąć...
- Mówiłam ci jaka jest... - odparła, a ja śpuściłem wzrok, by nie widziała moich łez.


Cat?

Od Cat c.d Lucasa

- Odczep się od Lucasa głupia zdziro. - prychnęła.
- Sama się od niego odczep! - warknęłam.
- Serio, nie widzisz tego? Przecież on woli mnie. - ogarnęła kosmyk włosów za ucho. - Na prawdę myślisz że byłby z taką ofiarą losu? To przez ciebie tu trafił. - nadepnęła mi na nogę, przez co o mało nie krzyknęłam z bólu. - Lepiej się mu więcej na oczy nie pokazuj. - pchnęła mnie i odeszła kręcąc tyłkiem.
Wiedziałam już, że nie ma sensu się z nią kłócić, jest tylko gorzej. Tak na prawdę miałam ją gdzieś, bolała mnie tylko myśl, że Lucas nie trzymał mojej strony. A co jeśli faktycznie jest na mnie zły, że tu trafił? Też myśli że to przeze mnie? Powstrzymując się od płaczu pojechałam szybko do domu.
Czy on na prawdę myśli że jego zachowanie mnie nie boli? Że nie mam uczuć? Zachowuje się koszmarnie.

* * *

Niechętnie przygotowywałam naleśniki z bananami, kiedy nagle usłyszałam pukanie do drzwi. Wytarłam dłonie w ściereczkę i poszłam otworzyć. Zrobiłam się sztywna gdy zobaczyłam Lucasa.

- Lucas... wypuścili cię. - położyłam dłoń na karku. 

Za nim zauważyłam samochód Victorii. Zamknęłam oczy i westchnęłam ciężko. On to robi specjalnie?

- Czemu po tamtej nocy, już ani razu nie przyszłaś? - spytał ze smutkiem w głosie.

- Też pytanie. - prychnęłam. - Sam kazałeś mi sobie iść, a po ostatnim wolałam nie robić sobie kolejnych siniaków od popchnięć i nadepnięć na stopę, przez tą twoją cholerną Victorię. - powiedziałam jedynak czując jak łzy zaczynają spływać po moich policzkach uniosłam oczy ku niebu i westchnęłam bezgłośnie, mrugając szybciej.

Lucas?

Od Luc Cd Cat

Ciepła dłoń dziewczyny spoczęła na moim zimnym i kościstym policzku, więc poczułem przeszywające mnie ciepło, którego dawno już nie doświadczyłem. Cały czas byłem w zimnym pokoju bez ogrzewania. Miałem do dyspozycji tylko cienką kołdrę, która nie dawała mi zbyt wiele ciepła.
- Nie płacz... - powiedziałem szybko do niej widząc jak jej oczy błyszczą od łez. Po chwili jedna z nich spłynęła jej po policzku. Szybko wyciągnąłem rękę i otarłem ją, jednocześnie gładząc ją po policzku. - Nie płacz...
Dziewczyna spuściła głowę i pociągnęła nosem cała się trzęsąc. Zabrałem rękę z jej policzka i przybliżyłem się bliżej jej ciała, po czym przyciągnąłem ją bliżej siebie i przytuliłem. Zacząłem głaskać ją po włosach i szeptać do ucha czułe słówka. Nie trwało to jednak długo, bo do środka pokoju weszła Victoria. Odsunąłem się od Cat i spojrzałem na przyjaciółkę, która miała kamienny wyraz twarzy.
- Dziewczyno czy ty chcesz narobić sobie poważnych problemów? - spytała i wtedy Cat spojrzała na nią. - Masz świadomość, że tylko lekarz ma tutaj wstęp? Wynoś się zanim ochrona się dowie, że zatrzymała rejestr kamer i usunęłam stare materiały.
- Chciałam go zobaczyć. Zabronisz mi tego? - spytała Cat ze spokojną twarzą, ale dobrze wiedziałem, że w środku gotuje się ze złości.
- Owszem, zabronię.
- A kim ty niby jesteś żeby to robić? - prychnęła.
- Lekarzem prowadzącym Lucasa, córką dyrektora szpitala, lekarzem, kuzynką oficera policji... wymieniać dalej? Wynoś się do domu, bo pożałujesz. I dobrze ci radzę, żebyś więcej tutaj nie przychodziła.
- Bo co? Bo chcesz rozdzielić mnie i Lucasa?!
- Dosyć! - krzyknąłem i odepchnąłem od siebie Cat, po czym wstałem i podszedłem do ściany. - Czy wy musice się kłócić za każdym razem gdy się widzicie?!
- Ale Lucas, to ona... - zaczęła Cat, ale uciszyłem ją gestem dłoni.
- Przestań! Obie przestańcie!
Złapałem się za włosy i i warknąłem.
- Obie wyjść. W tej chwili - powiedziałem zaczynając ciężko oddychać.
- Lucas...
Victoria podeszła do Cat i złapała ją za rękę po czym wyprowadziła, a ja położyłem się na łóżko i skuliłem w kłębek.

Od Cat c.d Lucasa

Leżałam na kanapie, z niecierpliwością oczekując na odzew od Lucasa. Trochę się naczekałam, już zaczęłam myśleć, że nie zamierza mi odpisać, ale wtedy zabrzęczał mój telefon. Odblokowałam go i przeczytałam wiadomość.
"Tęsknię..."
Przegryzłam lekko dolną wargę. Dlaczego musieli go zamknąć? Nie mogli mu wprowadzić jakiejś... terapii domowej czy coś? Ugh, chyba będzie trzeba rozglądnąć się za jakimiś specjalistami. Na pewno są tacy! Te miejscowe placówki... bywają okropne. Kompletnie pozbawione profesjonalizmu.
Choć z drugiej strony zastanawiało mnie, dlaczego nie chciał, abym go odwiedzała... to wszystko było bardzo skomplikowane.
Kiedy długo nie odpisywał na kolejnego smsa, postanowiłam coś zrobić. Poszłam do sypialni, założyłam czarne jeansy, czarną bluzę z kapturem i czarne trampki, wzięłam kluczyki od samochodu i pojechałam pod szpital. Na szczęście pamięć mnie jeszcze nie zawodzi i pamiętam numer pokoju Lucasa, zauważyłam go w danych lekarki. Zaparkowałam na wolnym miejscu i powoli weszłam do środka, na szczęście nikt nie pilnował przejścia a jego pokój był otwarty więc dyskretnie weszłam do środka i cicho zamknęłam drzwi, rozglądnęłam się po pokoju, szybko mój wzrok stanął na Lucasie, który przyglądał mi się zszokowany.
- Cat, co ty tu... - nie dałam mu jednak dokończyć, ponieważ kazałam mu być cicho.
Nie chciałam, żeby jakaś pielęgniarka mnie przyłapała i dała niezły opieprz. Powoli podeszłam do chłopaka i niepewnie usiadłam na skraju jego łóżka. Patrzałam na niego, nie wyglądał najlepiej. Czułam, jak do moich oczu napływały łzy, jak na razie skutecznie je jednak powstrzymywałam.
- Mój biedaczek... - szepnęłam głaszcząc go lekko po policzku.

Od Lu Cd Cat

Leżałem na łóżku już na oddziale psychiatrycznym. Wow.... jak to strasznie brzmi. Jakbym był niepoczytalnym mordercą biegającym po okolicy z nożem w ręce zamiast telefonu. Pokój był mały, dla jednej osoby. Białe ściany z kolorowymi obrazkami jakby rysowanymi dla dzieci. Jedna, wielkie okno i kraty dzielące mnie przed światem. Stalowe drzwi o grubości dziesięciu centymetrów z zamkami niczym w sejfie. Jedyne co pozostawia mnie przy normalności w tym miejscu to telefon. Ale i tam w sumie go nie używałem. Założyli pluskwę, myśleli, ze nie wiem. Obserwowali wszystko co robię nie tylko przez telefon, ale też przez umieszczone w pokoju dwie kamery. Czułem się jak prawdziwy psychopata. Brakuje jeszcze tylko tego, żeby założyli mi kaftan bezpieczeństwa. Westchnąłem padając na łóżko i biorąc do ręki telefon. Zobaczyłem, że dostałem wiadomość.... Od Catty.... Zawahałem się zanim wszedłem w dymek. Bałem się co tam zobaczę, jednak w końcu przemogłem się i przeczytałem wiadomość.
"Przepraszam... jak się czujesz?"
Ulżyło mi... Myślałem, że będzie robiła mi wyrzuty, że nie chciałem jej wpuścić do pokoju. Ale... nie chciałem, żeby widziała mnie w tym stanie. Przez leki, które mi podawali strasznie schudłem. Skóra prawie dotykała kości. Mięśnie... w sumie już chyba nie mam mięśni. Skurczyły się, sa prawie niewidoczne.
"Źle..."
Odpisałem jej, ale wiedziałem, ze ochrona nie wyślę tej wiadomości dalej, więc szybko napisałem coś innego. Coś co być może uda się wysłać.
"Tęsknię..."
Nie miałem pewności, czy tą wiadomość też zatrzymają dla siebie, jednak chciałem spróbować. Tak bardzo tęskniłem ca Cat... za jej ciepłym dotykiem... Miłymi słowami... Naszymi spacerami... Poczułem łzy napływające do oczu, więc szybko je wytarłem. Dlaczego takie rzeczy dzieją się właśnie mnie?


Cat? Wejdź siłą do tego pokoju XD Pociesz go XD

Od Cat c.d Lucasa

Naprawdę miałam dość tego wszystkiego. Ta cała Victoria doprowadza mnie do furii, tym bardziej jak sobie pomyślę, jak triumfuje że zdobyła Lucasa. A na nim się zawiodłam. Nigdy bym nie pomyślała, że mógłby mi to zrobić. Myślałam że jest uczciwy, że mimo wszystko nasze uczucie jest prawdziwe, ale jednak się pomyliłam. Szkoda, że to tak cholernie boli.
W końcu ostatecznie postanowiłam, że polecę z ojcem do Hiszpanii. Wieczorem do niego zadzwoniłam, siedząc sama w ciemnym pokoju.
- Hej córeczko, co tam? - usłyszałam jego pogodny głos.
- Cześć tato. Przemyślałam sobie to wszystko, jednak polecę z tobą. - powiedziałam.
- Ojej, nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę! - był bardzo szczęśliwy. - To wylatujemy w sobotę, lot mamy zarezerwowany na godzinę 20, podjadę po ciebie tak o 18:30. Ok?
- Jasne, to pa.
- No pa skarbie, buziaki. - po tym rozłączyłam się.
Odłożyłam telefon na bok i westchnęłam smutno. Czemu wszystko nie może być okej... jak dawniej... to wszystko przez ten mój wypadek... to ja wszystko spieprzyłam, to ja to zaczęłam... zasłużyłam na to. Po moich policzkach spłynęły łzy, jednak słysząc pukanie do drzwi szybko je starłam.
- Proszę... - starałam się, aby mój głos nie drżał.
Do pokoju wszedł Matt, uchylił lekko drzwi.
- Cat, ktoś do ciebie. - powiedział.
- Kto? - lekko się zdziwiłam.
- Nie wiem, jakaś dziewczyna... pierwszy raz ją widzę. - wzruszył lekko ramionami.
Westchnęłam ciężko i wstałam, zeszłam na dół, a on szedł za mną. Przy drzwiach wejściowych, w towarzystwie Daniela stała nie zbyt wysoka brunetka.
- Ty jesteś Catherine, tak? - spytała.
- Tak, a ty...? - skrzyżowałam ręce na piersi.
- Jestem Emily... siostra Archiego. - wyjaśniła. - Poprosił mnie, abym cię poprosiła, żebyś do niego przyszła... chciałby z tobą chwilę porozmawiać... - powiedziała zakłopotana.
- No... dobrze. Nic poważnego mu się nie stało? - spytałam.
- Miał operację, ale jest już w miarę ok. Tylko przyjdź do niego, bardzo na to liczy.
Lekko przytaknęłam i dziewczyna wyszła. Zjadłam coś z chłopakami i poszłam spać.
Następnego dnia rano pojechałam do Archiego. Po drodze kupiłam mu owoce i sok, okazało się, że przenieśli go zupełnie do innego szpitala niż Lucas czy Victoria. Weszłam do niego do sali.
- Hej... jak się czujesz? - spytałam.
- Trochę boli, ale jest lepiej. - powiedział.
Leżał w szarej koszulce, miał różne siniaki na twarzy, był podłączony pod kroplówkę.
- Przepraszam cię za to, co się stało. - westchnął.
- Nie powinieneś mnie przepraszać. - stwierdziłam. - Niepotrzebnie mówiłeś do niego takim tonem, ale no... - westchnęłam również.
- Nie boisz się żyć z takim psycholem? - spytał.
- Lucas nie jest psycholem...
- Dobra, przepraszam. - pokręcił głową. - Słuchaj... odkąd cię poznałem, bardzo mi się spodobałaś... nie jesteś płytka, jak niektóre laski... oczarowałaś mnie swoim charakterem... chciałbym o ciebie walczyć, wiem że warto, ale... nie chcę robić czegoś, czego ty nie chcesz. - spojrzał mi w oczy.
- Archie... - spuściłam wzrok.
- Nie oczekuję decyzji od razu. Możesz sobie to spokojnie przemyśleć, chciałem, żebyś wiedziała że... po prostu cię kocham... - wyznał. - Ale jeśli będziesz wolała być tylko przyjaciółmi... to okej.
- Przepraszam, ale muszę już wracać. Odezwę się do ciebie, jeszcze odwiedzę.
Chłopak skinął lekko głową, spojrzałem jeszcze na niego i po tym wyszłam. Byłam absolutnie zszokowana tym, co usłyszałam. Szybko wróciłam do domu i zastanawiałam się nad tym, co powiedział Archie. Warto walczyć, mimo wszystko. Chwyciłam telefon i po naprawdę długich wahaniach wysłałam sms do Lucasa.
"Przepraszam... jak się czujesz?"

Od Lu Cd Cat

Pierwsza karetka musiała przetransportować do szpitala Archiego i to jeszcze na sygnale.  Ja jechałem w drugiej razem z rodzicami. Ratownicy opatrzyli mi wstępnie poranione ręce i podłączyli kroplówkę z lekami uspokajającymi, żebym znowu nie zaczął szaleć. Gdy chciałem odetchnąć, poczułem okropny ból w klatce piersiowej.

- Najpierw zabierzemy pana na badania. Podejrzewam, że ma pan złamane żebra, które mogą przebić płuca lub serce - na te słowa mama zakryła dłońmi usta i zamknęła oczy. - Podejrzewam, że będzie potrzebna operacja.

Zamknąłem oczy i po pewnym czasie zasnąłem. Obudziłem się już w szpitalu. Zobaczyłem mamę stojącą przy oknie i rozmawiającą z lekarzem. Wciągnąłem powietrze i z radością stwierdziłem, ze nie czuję już żadnego bólu. Przekręciłem głowę w prawo, gdy poczułem uścisk na dłoni. Zobaczyłem, ze to Victoria. Uśmiechnęła się do mnie.

- Już po operacji Lu. Wszystko poszło dobrze - powiedziała.

- Ty mnie operowałaś? - spytałem cicho.

- Tak. Nie pozwoliłabym, żeby ktokolwiek inny cię tknął - powiedziała gładząc moją rękę.

- Która godzina? - spytałem.

- Spałeś dwa dni Lucas. Dochodzi czternasta.

- Dwa dni? - spytałem zaskoczony. Długo spałem, nawet bardzo. 

- Synku! - mama podeszła do łóżka i usiała na krześle. - Obudziłeś się? Coś cię boli?

Wiedziałem, ze mama jest nadopiekuńcza, ale w sumie za to ją kochałem. Zawsze się mną opiekowała bez względu na wszystko. Uśmiechnąłem się do niej.

- Na razie nie - odparłem.

- To dobrze. Victoria jest świetnym chirurgiem, wykonała kawał dobrej roboty. 

- Co dokładnie mi było? - spytałem przenosząc wzrok na siedząca po drugiej stronie łóżka dziewczynę.

- Trzy pęknięte żebra, dwa złamane, ale już dobrze... Płuca i serce masz całe.

Uśmiechnąłem się i spojrzałem na mamę.

- Co u Cat? - spytałem.

- Jej ojciec powiedział, ze odsypiała dwa dni. Powiedzieliśmy, w ktróym szpitalu jesteś, więc pewnie przyjedzie.

- Nie - powiedziałem może zbyt szybko. - Nie chcę, żeby widziała mnie w takim stanie. Nikt poza wami i Victorią nie może tutaj wejść. Proszę.

- Dobrze - powiedział lekarz stojący w drzwiach. - Przekażę to do recepcji. Do widzenia.

- Do widzenia - odpowiedzieliśmy wszyscy razem.

- Ja tez muszę już lecieć - powiedział Vic. - Przenieśli mnie tutaj z innego szpitala tylko dla ciebie. Teraz muszę wracać do mojego szpitala - dodała ubierając skórzaną kurtkę i uśmiechając się do mnie. Odwzajemniłem gest i puściłem jej oczko. - Będę wpadać Lu. Zresztą i tak za kilka dni przenoszą cię do mnie.

- Och? Czemu?

- U mnie jest oddział dla... - nie dokończyła, ale kiwnąłem głową.- .... osób z problemami psychicznymi. Gdyby nie to, że szpital jest przepełniony, pojechałbyś tam od razu.

Kiwnąłem głową i posłałem jej uśmiech. Wyszła z sali, a chwilę potem do środka weszła pielęgniarka i podała mi kartkę.
"A myślałam, że to ja jestem twoją dziewczyną, a nie Victoria... miło, tak się pomylić... myślałam, że zasługuję chociaż na prawdę, ale wolałeś poprosić pielęgniarkę, żeby po prostu mnie nie wpuszczała. Mam nadzieję że wyzdrowiejesz i ułożysz sobie szczęśliwe życie z tą całą Victorią, trzymaj się. Cat."
- Co to Lucas? - spytała mama.
- Nic takiego - powiedziałem gniotąc kawałek papieru. - Możesz zostawić mnie samego?
- Ale synku...
- Mamo!
Wstała i poruszona wyszła z sali. Nie lubiłem podnosić na nią głosu, ale....
Czy Cat na prawdę myśli, że ja i Victoria jesteśmy razem? Do jasnej cholery! Ja zwariuję!


perspektywa Victori
Wyszła z sali Lucasa i od razu zobaczyłam Cat. Przywołałam na twarz miły uśmiech i podeszłam do nich.
- Lucas prosił, aby dopisała mnie Pani do listy odwiedzających. - uśmiechnęłam się do kobiety, a ta odwzajemniła gest i dopisała mnie do listy. Spojrzałam na Cat i posłałam jej wredny uśmieszek. Gdy ją mijałam szturchnęłam ją specjalnie a potem przerzuciłam włosy nad ramieniem i odeszłam. Jaka ta dziewczyna jest okropna. Nie wiem gdzie Lucas ma oczy umawiając się z nią. Skoro denerwuje się o to, że mogę być z nim w sali, to naprawdę jest żałosna. Podeszłam do windy i wcisnęłam przycisk. Nagle poczułam szarpnięcie za ramię.
- Co ty sobie wyobrażasz? - powiedział jakiś chłopak, którego widziałam pierwszy raz na oczy. Jednak po chwili zobaczyłam za nim Cat. - Przez ciebie moja siostra.
- Od kiedy odwiedzanie swojego pacjenta jest grzechem? - spytałam z ironią i wyrwałam mu się.
- Słucham?
- Siostrzyczka nie mówiła, że jestem lekarzem? - spojrzałam na nią z politowaniem. Zaciskała pięści i patrzyła na mnie z mordem w oczach. - Oj nie ładnie Cat. Przez ciebie powstają nieporozumienia.
- Nie pracujesz w tym szpitalu - powiedziała w końcu.
- Prawda. Ale za zgoda ordynatorów obu szpitali zostałam tutaj przeniesiona na kilka dni. W czymś problem? - posłałam jej chytry uśmieszek. - Możesz spytać ordynatora, jeśli nie wierzysz. Piąte piętro, prosto, do końca korytarza, drzwi po prawej - uśmiechnęłam się i weszłam do windy, która właśnie przyjechała. - Wy w górę? Ja niestety w dół, więc żegnam - pomachałam jej i puściłam oczko, a gdy winda się zamykała, dodałam. - Idiotka.
Dziewczyna chciała wsadzić palce do windy, żeby ją zatrzymać, jednak nie zdążyła. Ona naprawdę jest taką idiotką? Dalej nie wiem dlaczego wtedy zerwaliśmy....



Cat? ^^ Wybacz nie chciało mi się pisać takiego długiego XD

Od Cat c.d Lucasa

Patrzałam, jak lekarz wychodzi z lekarzem, nawet nie oglądnął się w moją stronę, nie powiedział nic. Kocham go, ale czasem go nie rozumiem. Powoli mnie to wszystko przerasta, kto by pomyślał, że związek może być aż tak trudny. Wszyscy wyszli, zostałam sama z ojcem. Westchnęłam ciężko i przeczesałam włosy dłonią, oparłam brodę o rękę patrząc się przed siebie. Tata usiadł obok mnie i też westchnął.
- Jestem na ciebie zły... - zaczął, a ja spojrzałam na niego. - Jak mogłaś doprowadzić się do takiego stanu? - miał smutek w oczach.
- Odpuść... proszę. - szepnęłam odwracając wzrok.
- Ja wiem, że go kochasz. Rozumiem. - przybliżył się do mnie. - Ale nie uważasz, że to powoli dochodzi za daleko? Nie boisz się, że jeśli się na ciebie zdenerwuje załatwi cię tak samo, jak tego chłopaka? - spytał.
- Tato, nie odpuszcza się, bo pojawiają się jakieś problemy. Sam mi powtarzałeś, żebym się nie poddawała...
- Tak, wiem i dalej się tego trzymam, ale czasem naprawdę trzeba odpuścić. - objął mnie. - Nie mam nic do Lucasa, to nie jego wina, że jest chory... ale może powinnaś sobie to przemyśleć, odpocząć od wszystkiego? - pogłaskał mnie po ramieniu.
- Co masz na myśli? - spytałam.
- Przyjedź do mnie do Hiszpanii, nie mówię na zawsze, na jakiś czas. Odpoczniesz... dojdziesz do siebie.
- Mam tak po prostu wylecieć, kiedy Lucas jest w jakimś zakładzie? Chyba powinnam być przy nim, wspierać go...
- Czasem trzeba pomyśleć też o sobie córeczko. - odgarnął mój kosmyk włosów za ucho. - Przemyśl to, wylatuję za tydzień. Daj znać, jak podejmiesz jakąś decyzję, ok? - spytał, a ja po chwili namysłu przytaknęłam.
Ojciec uśmiechnął się i mnie przytulił, również go przytuliłam i po chwili przymknęłam oczy. I tak zasnęłam w jego ramionach.
Obudziłam się chyba dopiero dwa dni później, dopiero odespałam te wszystkie niespokojne noce. Po całym domu roznosił się cudowny zapach, wygrzebałam się z łóżka i zeszłam na dół. W kuchni zobaczyłam moich braci, których naprawdę długo nie widziałam.
- Zobaczcie kto wstał. - zawołał Matt z uśmiechem.
-  Nawet ja tyle nie śpię Cat... - zaśmiał się Daniel.
Uśmiechnęłam się i podeszłam do nich, każdego po kolei mocno przytuliłam. Cieszyłam się, że tu są.
- Dostaliśmy zadanie specjalne, żeby doprowadzić cię do porządku siostrzyczko. - powiedział Eliot, kiedy się przytulaliśmy.
- Niech zgadnę... od taty? - spytałam, a on lekko przytaknął.
- Zaczniemy od zmuszenia cię do jedzenia. - Matt pokazał mi język, a ja wywróciłam oczami z uśmiechem.
Usiadałam na krzesełku, po drugiej stronie wyspy w kuchni, na której gotowali i obserwowałam co robią.
- Dzwonił może Lucas, wiecie coś? - spytałam.
- Nie, nie odzywał się. - westchnął lekko Daniel. - Ale wiemy gdzie go umieścili. - dodał.
- Możemy tam pojechać, pod warunkiem, że zjesz caały obiad. - wtrącił Eliot.
Uśmiechnęłam się delikatnie i zgodziłam się. Przygotowali takie dobre jedzenie, że nie sposób było nie zjeść. Później tak jak obiecali, pojechaliśmy do szpitala, gdzie był Lucas, po drodze rozmawialiśmy.
- Myślałaś już o tym wyjeździe do Hiszpanii? - spytał  Daniel.
- Myślałam... ale nie wiem, czy powinnam zostawić Lucasa. - westchnęłam.
- Tata ma rację, powinnaś pomyśleć też o sobie Cat. - wtrącił Matt.
Spojrzałam na niego, a następnie za okno i oparłam głowę o szybę. Pogoda dziś nie była najlepsza, było pochmurnie i co jakiś czas padało. Raz intensywnie, a raz jedynie kropiło. Kiedy byliśmy prawie na miejscu, zaczęło mocno padać i do tego rozpętała się burza i wiał silny wiatr. Na szczęście szpital miał parking podziemny, dzięki czemu nie musieliśmy moknąć, wychodząc z samochodu. Chłopacy poszli ze mną, szybko udało nam się znaleźć oddział Lucasa i recepcję, czy coś. W każdym razie było można tam się kilku rzeczy dowiedzieć.
- Dzień dobry, czy leży tutaj Lucas Banner? - spytałam.
Ciemnoskóra kobieta, o kręconych, czarnych włosach zaczęła przeglądać karty.
- Tak, jest. - odparła i spojrzała na mnie. - Kim Pani jest? - spytała.
- Jestem jego dziewczyną...
- Pani godność?
- Em... Catherine Hayes - delikatnie zmarszczyłam brwi i spojrzałam na Eliota, który stał obok mnie. Również nie do końca rozumiał, po co to jej.
- Niestety, Pan Banner nie przyjmuje gości. - powiedziała niezbyt miłym głosem, patrząc na mnie jak na idiotkę.
- Dlaczego? - zupełnie tego nie rozumiałam.
- Pan Banner sam tak postanowił, prosi, abyśmy nie wpuszczali nikogo poza jego rodzicami. - powiedziała. - Była już tutaj dziewczyna tego Pana, więc nie rozumiem... - nie odrywała ode mnie wzroku.
- Słucham? - teraz to już w ogóle zgłupiałam.
- O, właśnie idzie. - wskazała na dziewczynę, która wyszła z jakiejś sali i ruszyła w naszym kierunku, okazało się, że była to Victoria.
- Lucas prosił, aby dopisała mnie Pani do listy odwiedzających. - uśmiechnęła się.
Kobieta odwzajemniła uśmiech i dopisała ją. Patrzałam na to wszystko z niedowierzaniem, dziewczyna uśmiechnęła się do mnie wrednie, zarzuciła lekko włosami i przechodząc obok, pociągnęła mnie lekko z bara.
- Nie przejmuj się. - Eliot pogłaskał mnie po plecach, widząc moją złość w oczach.
- Mogłaby mu pani chociaż coś przekazać? - poprosiłam, ta się zgodziła. Wzięłam więc karteczkę, długopis i napisałam na niej kilka słów, następnie złożyłam ją na pół i przekazałam kobiecie. - Dziękuję. - mruknęłam i powoli ruszyłam w stronę wyjścia, widziałam jeszcze, jak pielęgniarka wchodzi do pomieszczenia, z którego wychodziła wcześniej Victoria.
Nie mogłam w to uwierzyć, myślałam że wszystko będzie ok, mimo tego szpitala będę mogła go odwiedzać, spędzać z nim trochę czasu... chciałam go wspierać, a on zamierza się ode mnie odizolować? Miło, naprawdę. Pojechałam z chłopakami do domu, tam też zaczęłam się zastanawiać i chyba jednak polecę do tej Hiszpanii.

"A myślałam, że to ja jestem twoją dziewczyną, a nie Victoria... miło, tak się pomylić... myślałam, że zasługuję chociaż na prawdę, ale wolałeś poprosić pielęgniarkę, żeby po prostu mnie nie wpuszczała. Mam nadzieję że wyzdrowiejesz i ułożysz sobie szczęśliwe życie z tą całą Victorią, trzymaj się. Cat."