Od Cat c.d. Lucasa

Zacisnąłem mocno oczy, aby nie dać łzom wypłynąć, jednak kilka i tak spłynęło po moich policzkach. Wtedy mocno objęłam jego szyję i się rozpłakałam.
- Przepraszam... - szepnął. - Przepraszam... - powtórzył i przytulił mnie nieco mocniej.
Wtuliłam się bardziej w jego szyję i pociągnęłam cicho nosem.
Siedzieliśmy tak chwilę, później zdałam sobie sprawę z tego, że nie mogę wiecznie się do niego przytulać. To trochę złe miejsce a w dodatku bardzo możliwe że było mu trochę niewygodnie. Dlatego powoli się od niego odsunęłam i wytarłam policzki rękawem bluzy, które naciągnęłam na dłonie. Posunęłam się nieco na kanapie, aby Lucas mógł też usiąść, tak też zrobił. Pociągnęłam cicho nosem, a on mnie objął i lekko mnie do siebie przyciągnął, a ja się delikatnie w niego Wtuliłam.
- I co, zjesz teraz? - spytała posuwając mi bliżej talerzyk z rogalikiem.
Pokręciłam lekko przecząco głową i odsunęłam go od siebie ponownie. Emma westchnęła a ja ponownie wbiłam wzrok w stolik, nikt nic nie mówił.
- Dobra, to ja chyba zostawię was samych... trzymaj się Cat, jutro może Cię odwiedzę - uśmiechnęła się i wyszła.
Cały czas czułam na sobie wzrok innych, miałam wrażenie, że zaraz wszyscy wybuchną śmiechem.
- Chciałabym już iść do domu... - szepnęłam. - Pójdziesz ze mną? - spytałam cicho, odsuwając się od niego. - Chyba że jesteś zajęty, wtedy okej, pójdę sama. -dodałam szybko.

- Niee, chodźmy. - stwierdził i wstał.

Spojrzałam na niego i również wstałam, chłopak złapał moją dłoń i splótł ze sobą nasze palce, powoli wyszliśmy z kawiarni, później wsiedliśmy do siebie samochodu i pojechaliśmy do mojego domu. Powoli wysiadłam i podeszłam do drzwi, nadal byłam bardzo słaba, ale starałam się to ukryć. Weszliśmy do domu, zamknęłam za nami drzwi, odłożyłam klucze na specjalny wieszak i spojrzałam na Lucasa, naciągając bardziej rękawy bluzy na dłonie.
- I co... teraz znowu znikniesz, i zostawisz mnie? - spuściłam wzrok.

Od Lucasa Cd Catherine

Po trzech dniach dalej nie miałem żadnego kontaktu z Cat. Nie odpisywałam na smsy, nie odbierała telefonów... W pierwszej chwili myślałem, ze po prostu mnie ignoruje, w końcu ma do tego prawo i dość solidny powód. Jednak im dłużej nad tym myślałem, tym częściej przez myśl przechodziły mi słowa tego chłopaka, że będę miał ją na sumieniu. I ilekroć tylko odtwarzałem nasze wieczorne, niezapowiedziane spotkanie, docierało do mnie co chłopak chciał mi przez to przekazać.
Patrzyłem pustym wzrokiem w okno cały czas zamyślony. Jednak w pewnej chwili zadzwonił mój telefon, przez co prawie nie dostałem zawału. Myślałem, ze to Cat, ale zobaczyłem na wyświetlaczu numer Coopera.
- Co jest? - spytałem.
- Eeemmm... stary nie wiem czy będzie cie to interesowało, ale siedzę sobie właśnie w kawiarni, czekając na twoja siostrę i zobaczyłem Cat - podniosłem się słysząc jej imię i odruchowo spojrzałem przez okno na samochód stojący na podjeździe. - Lucas... ona wygląda koszmarnie... Cała blada, strasznie chuda i do tego cała posiniaczona....
- Która kawiarnia? - spytałem czując nabierające się do oczu łzy.
- 'Caffe Latino' - powiedział.
Rozłączyłem się i napisałem szybko wiadomość do Victorii, po czym wziąłem kluczyki leżące na stole i wyszedłem z domu. Wsiadłem w samochód i ruszyłem jak na zbicie karku, łamiąc po drodze chyba wszystkie możliwe ograniczenia prędkości, przez co o mały włos nie uderzyłbym w bok srebrnego kabrioletu. jednak godziny ścigania się z chłopakami dają swoje efekty.
Gdy tylko wjechałem w pierwsze ulice Brooklynu, zacząłem szukać kawiarni, którą podał mi Cooper. Musiało minąć sporo czasu zanim ją znalazłem, ponieważ jak się okazało, nie była tam gdzie powiedział mój przyjaciel tylko parę przecznic dalej. Gdy tylko zaparkowałem, wystrzeliłem jak z procy do kawiarni. Wszedłem od razu rozglądając się w poszukiwaniu Cat. Dostrzegłem wzrok Coopera, który wskazywał mi na jeden ze stolików.  Podszedłem do niego i gdy tylko zobaczyłem Cat, spytałem.
- Czemu nie przyszłaś wtedy, na most? - powiedziałem, ale gdy zobaczyłem jej stan, szybko pożałowałem tego pytania
- Kiedy? - lekko się zdziwiła
- Napisałem ci sms, 3 dni temu - odparłem.
- Tydzień temu ktoś mi ukradł telefon. - spojrzała na mnie szybko, ale po chwili wbiła wzrok w blat stolika.
- Kto? - spytałem
- Skąd mam wiedzieć... nie znam go. - szepnęła.
- Co ci się stało? - powiedziałem czule
- Nic... takiego. - położyła dłoń na karku.
Westchnąłem i kucnąłem przy niej, biorąc jej dłoń w swoje ręce. Dziewczyna spojrzała na mnie a ja zobaczyłem w jej oczach zbierające się łzy. Pogładziłem jej dłoń, a potem puściłem ją i przytuliłem delikatnie do siebie. Dziewczyna chwilę była znieruchomiała, ale potem tez objęła moja szyję, ściskając ją mocno. Pocałowałem ją w kark i mocniej przytuliłem.
- Przepraszam.... - wyszeptałem cicho obejmując moją mała dziecinę mocniej. - Przepraszam....

Od Cat c.d Lucasa

Ten tydzień minął strasznie monotonnie. 95% dni przeleżałam w łóżku, pozostałe 5% to wypuszczenie Mike'a na podwórko, karmienie go, posprzątanie boksu Noirowi, nasypanie mu jedzenia, wymienienia wody, wprowadzenie na padok i wieczorem do boksu. W dodatku kiedy jednego dnia postanowiłam iść do rodziców Lucasa, dowiedzieć się, czy może wrócił... ktoś ukradł mi telefon. Trzymałam go w ręce, jakiś facet w kominiarce na mnie wpadł, przewrócił mnie, telefon wypadł mi z dłoni. On go podniósł i uciekł. Wtedy też skręciłam sobie kostkę i pozostało mi jedynie wrócić do domu. W ogóle nie jadłam, wyraźnie schudłam. W dodatku miałam siniaki na rękach, nogach, pod okiem oraz miałam rozciętą wargę. Przez to, że byłam słaba co i rusz o coś się uderzyłam, upadałam. I właśnie przez to wyglądałam, jakby ktoś mnie od kilku dni bił. I tak nie wychodziłam z domu, więc nie robiło mi to różnicy. Szczerze... wszystko stało się szare, nic mnie już nie cieszy, nie potrafię się uśmiechnąć. Kilka razy przychodził do mnie Archie, ale nie chciałam z nim rozmawiać. Często jeszcze spałam w boksie Noira, on i Mike to jedyne osobowości, które miałam ochotę widzieć. No i tak mijały mi minuty, godziny, dni... tygodnie.
***
Kilka dni później usłyszałam dzwonek do drzwi. Nie zamierzałam się podnosić, jednak ten ktoś nie dawał za wygraną. Westchnęłam słabo i o resztkach sił zeszłam na dół i otworzyłam te nieszczęsne drzwi. Była to Emma, moja przyjaciółka.
- Catty, boniu... co ci się stało?! - wyglądała na przerażoną.
- Nic. - westchnęłam. - Potrzebujesz czegoś? - spytałam cicho.
- Nie odbierasz od dłuższego czasu, martwię się o ciebie. - weszła do środka.
Westchnęłam cicho i zamknęłam drzwi.
- Ktoś ukradł mi telefon. - wyjaśniłam.
- Kto?
- Nie wiem. KTOŚ. - wywróciłam oczami.
- Ktoś cię pobił? - chciała położyć dłoń na moim policzku, ale zdążyłam się odsunąć.
- Nie, to się uderzyłam, to upadłam. - wzruszyłam ramionami.
- Chcesz mi powiedzieć, że sama sobie rozcięłaś wargę, podbiłaś oko i te wszystkie siniaki... - zmierzyła mnie wzrokiem. - I ja mam w to uwierzyć?
- Twoja sprawa, mam to gdzieś. - stwierdziłam.
- Co się z tobą stało... zawsze taka uśmiechnięta... to przez chłopaka? - spytała, a ja spuściłam wzrok. - Pamiętasz, co sobie obiecałaś? Że nigdy, prze nigdy nie będziesz się smucić, z uwagi na jakiegoś chłopaka?
- Ale to nie jest jakiś pierwszy lepszy chłopak, ja go kocham... - jęknęłam. - A on mnie chyba już nie. - westchnęłam.
- Przyniosłam nasz ulubiony film - wyciągnęła z torebki płytę. - Oglądniemy?
- Nie chcę. - mruknęłam, a Emma westchnęła.
- To daj się wyciągnąć chociaż do kawiarni...
- Daj spokój, żeby patrzeli na mnie jak na idiotkę?
- Nie pierwsza, nie ostatnia jesteś taka posiniaczona, no chooodź.
Jakoś udało jej się mnie namówić, tak też poszliśmy do kawiarni. Zamówiła nam kawę i ciasto, jednak nie chciałam zjeść ani się napić, zapachy tych rzeczy przyprawiały mnie o mdłości.
- Zjedz coś, Cat... - westchnęła zmartwiona.
Odwróciłam wzrok, a w roku pomieszczenia, przy jednym ze stolików zauważyłam znajomego Lucasa. Szybko spojrzałam znów na Emmę, ale chwilę później do kawiarni wszedł Lucas. No tak, ten jego znajomy musiał mu napisać, że tu jestem.
- Czemu nie przyszłaś wtedy, na most? - spytał.
- Kiedy? - lekko się zdziwiłam.
- Napisałem ci sms, 3 dni temu.
- Tydzień temu ktoś mi ukradł telefon. - spojrzałam na niego, ale szybko odwróciłam wzrok i wbiłam go w stół.
- Kto?
- Skąd mam wiedzieć... nie znam go. - szepnęłam.
- Co ci się stało?
- Nic... takiego. -położyłam dłoń na karku.

Od Lu Cd Cat

Siedziałem w domu Victorii spokojnie oglądając telewizję i czekając aż dziewczyna wróci do domu z pracy. Dziś pracowałam do późnego wieczora, więc gdy wróci miałem zamiar zrobić jej kolację. Spojrzałem za okno. Było już ciemno, więc poszedłem do kuchni i zacząłem przyrządzać spaghetti. Włożyłem makaron do gotującej się wody,zrobiłem sos i czekałem. W pewnej chwili zauważyłem czarne BMW Victorii wjeżdżające do garażu. Podgrzałem szybko jedzenie i nałożyłem na talerz. Starłem trochę parmezanu i położyłem na stole. Gdy drzwi się otwarły, usłyszałem głos Victorii.
- Co tak pieknię pachnie? - powiedziała wchodząc do kuchni. Była jeszcze w fartuchu i szpitalnym ubraniu. - O spaghetti! Lucas uwielbiam cię!
Powiedziała i usiadłam przy stole. Zaczęliśmy jeść przyrządzone przeze mnie danie.
- Mmm..... czemu ty nie zostałeś kucharzem? - spytała.
- Jedyne co umiem ugotować to spaghetti, naleśniki i tortillę - zaśmiałem się, a dziewczyna mi zawtórowała. - Ja tam w pra....
Przerwało mi pukanie do drzwi. Victoria chciała już wstać i iść otworzyć, ale uprzedziłem ją wstając i ruszając do drzwi. Otwarłem je i zobaczyłem jakiegoś chłopaka. Patrzył na mnie spod byka.
- A więc tak..... siedzisz sobie spokojnie z jakąś dziewczyną, podczas gdy Cat się o ciebie zamartwia..... - zaczął prosto z mostu.
- Kim ty w ogóle jesteś? - spytałem zdezorientowany. W końcu niecodziennie widuję jakiegoś obcego typka znającego moją dziewczynę.
- Jestem znajomym Cat - powiedział krzyżując ręce na piersi.
- Znajomym? - mruknąłem ironicznie. Bardzo ciekawe. Chwilę mnie nie ma i od razu Catty ma nowego znajomego.
- Tak, znajomym. Ty możesz sobie mieć na boku jakąś inną laskę, a ona nie może mieć kolegi? - prychnął. Już miałem powiedzieć, ze Victoria jest moją starą koleżanką ze szkoły, ale nie pozwolił mi dojść do słowa. - Powiem ci tylko tyle... przestań się nad sobą użalać. I kurwa zdecyduj się. Nie baw się nią, bo niedługo będziesz ją mieć na sumieniu... - mówiąc to odszedł, zostawiając mnie w osłupieniu. Chciałem zmusić nogi, żeby za nim poszły i sprać mu ryj, jednak nie potrafiłem się ruszyć z miejsca. Miałem już go zawołać, jednak wsiadł w swoje auto i odjechał. Nagle obok mnie pojawiła się Victoria.
- Kto to był? - spytała.
- Chyba nowy fagas Cat - powiedziałem. Dziewczyna wychyliła się i w świetle latarni spojrzała na jego auto. Zmrużyła lekko oczy.
- Ja chyba go znam... - powiedziała.
- Znasz?
- Tak... Pamiętasz jak tydzień temu Cat przyszła z kimś do szpitala. Dzwoniłam do ciebie. - kiwnąłem głową. - Była z nim.
- Pewna jesteś? Nie widziałaś jego twarzy.
- A kto inny w tej sytuacji mógłby znać Cat? - spojrzała na mnie. - Kurcze musiał za mną jechać... Przepraszam cię.
- Nie twoja wina, chodź dokończyć kolację.
~~~
Następnego ranka obudziłem się bardzo zaspany. W środku nocy Victoria dostała alarmowy telefon ze szpitala. Jacyś idioci zaczęli popisywać się bronią i wszyscy wiedzą jak to się skończyło. Tyle dobrze, że nikt nie zginął. Dziewczyna wybiegła z domu jak poparzona, nawet nie domykając drzwi wejściowych. Dobrze, że się obudziłem, bo ktoś mógłby mnie zaatakować.
Sprawdziłem telefon. Dochodziła godzina piąta rano. Stwierdziwszy, że i tak już nie zasnę, wstałem, wziąłem szybki prysznic, a potem zjadłem coś na szybko. Zabrałem pieniądze i kluczyki, po czym wsiałem do auta i pojechałem kupić telefon. Mieli naprawdę wiele modeli, ale w końcu zdecydowałem się na Samsung Galaxy Note Edge. Kupiłem go, dobierając od razu case, kartę SD i nowa kartę sim bo cóż... z tamtej chyba niewiele zostało. Zainstalowałem wszystko na swoim miejscu i od razu napisałem SMS do Cat.
"Spotkamy się za pół godziny w Central Parku? Wiem, że od ciebie do kawał drogi, ale przyjedź" wysłałem jej wiadomość. Nie musiałem długo czekać na odpowiedź. Niemalże od razu odpisała.
"Kim jesteś?"
"Lucas" odpisałem, ale tym razem nie doczekałem się odpowiedzi. Wróciłem do samochodu i wsiadłem za kierownicę,po czym włączyłem radio i zacząłem słuchać piosenki Lady Gagi. Czekałem i czekałem, ale nawet po piętnastu minutach nie otrzymałem odpowiedzi.
"Będę czekał na moście"
Napisałem do niej i rzuciłem telefon na siedzenie kierowcy, po czym odpaliłem silnik i odjechałem.
Stojąc na moście mogłem w końcu pomyśleć. Czy ten jej fagas naprawdę myślał, ze Victoria jest moją dziewczyną? Ja kocham tylko Catherine. Moją Cat. Chociaż... w sumie już chyba nie moją.... Ale czy ona nie rozumie, że ja się boję... boję się, że coś jej zrobię...
- Ku*wa... - powiedziałem i nachyliłem się nad barierką przeczesując włosy.
Ciągle jej nie było. uzgodnione 'za pół godziny' minęło godzinę temu. Wiem, że z Brooklynu jest tutaj kawał drogi, ale... powinna tutaj być. Minęła kolejna godzina. I jeszcze jedna... Zrezygnowany ruszyłem w stronę samochodu. Odpaliłem go i z łezka o oku odjechałem.


Catty? ^^

Od Cat c.d Lucasa

Pomogłam mu osiodłać Willa, konia do dyspozycji osób, jeżdżących w stajni. Po krótkim czasie wyprowadziliśmy go na zewnątrz, od dosiadł Willa a ja Noir'a. Jako że dalej nie siedziałam w siodle zbyt pewnie, jechaliśmy powoli. Pojechaliśmy do lasu, a naszym celem było jezioro. Niestety, nie było tak kolorowo. Kiedy jechaliśmy ścieżką, przed nami przeleciała sarna, koń Archiego się spłoszył, stanął dęba a on jako że nie był na to przygotowany i spadł do tyłu. Od razu pojechaliśmy do szpitala.
***
Czekałam w poczekalni, to wszystko zdecydowanie mnie przerasta. Pierw ten wypadek, później Lucas, teraz Archie... mam już tego dość, chcę umrzeć... kiedy mogłam już wejść do Archiego, zrobiłam to, podeszłam do jego łóżka.
- Jak się czujesz? - spytałam. Oczy miałam czerwone od płaczu.
- Daję radę... - uśmiechnął się lekko. - Czemu płaczesz? - złapał mnie za rękę.
- Nie... to nic. - przetarłam oko dłonią. - Muszę już iść, przepraszam. - zabrałam swoją rękę i wyszłam szybko.

POV Archie
Spojrzałem na nią zdziwiony a jednocześnie zmartwiony. Westchnąłem i spojrzałem w sufit, polubiłem ją... nawet więcej niż polubiłem. Problem w tym, że ona nadal kocha tego całego Lucasa. Moim zdaniem, ten facet to zwykły tchórz. Wiecznie użala się nad sobą i ma w dupie to, że ona się o niego martwi. Nienawidzę takich ludzi. Ale bardzo chciałem jej pomóc, miałem nawet pewien plan.
Minął tydzień, wróciłem do domu. Tam wziąłem prysznic, założyłem świeże ubrania, zjadłem coś bo te szpitalne jedzenie... nie było zbyt dobre, lekko mówiąc. Później wsiadłem w samochód i pojechałem do Cat. Kiedy mi otworzyła, przeszły mnie dreszcze. Blada, oczy czerwone i podpuchnięte w dodatku jakby przez ten tydzień bardzo schudła, zwłaszcza z buzi.
- Catty... co się dzieje?
- To nie na sensu... daj mi spokój, proszę. - wydukała i zamknęła drzwi.
Stałem tam jeszcze chwilę, ale tym razem nie otworzyła. Westchnąłem ciężko, byłem zły. Byłem zły na tego typka, że doprowadził ją do tego stanu. Nie mogłem tak tego zostawić. Do wieczora czatowałem w samochodzie przed szpitalem, a kiedy Victoria wyszła i wyjechała autem z parkingu, jechałem za nią, aż dojechałem pod jej dom. Stanąłem kawałek dalej, ona weszła do środka. Odczekałem chwilę i poszedłem zapukać. Otworzył mi ten typek, widziałem go na zdjęciach u Cat.
- A więc tak... siedzisz sobie spokojnie z jakąś dziewczyną, podczas gdy Cat się o ciebie zamartwia...
- Kim ty w ogóle jesteś?
- Jestem znajomym Cat.
- Znajomym? - mruknął ironicznie.
- Tak, znajomym. Ty możesz sobie mieć na boku jakąś inną laskę, a ona nie może mieć kolegi? - prychnąłem. - Powiem ci tylko tyle... przestań się nad sobą użalać. I kurwa zdecyduj się. Nie baw się nią, bo niedługo będziesz ją mieć na sumieniu... - mówiąc to odszedłem, wsiadłem w auto i odjechałem.

Od Lu Cd Cat

Victoria
Gdy dotarłam na szpitalny parking i stanęłam w wyznaczonym dla mnie miejscu, zakluczyłam samochód i weszłam do szpitala przez wejście dla pracowników. Poszłam do szatni i przebrawszy się w długie, jeansowe spodnie, czarny T-shirt i czarne kozaki, założyłam mój kitel. Wsadziłam telefon do kieszeni kitla i wyszłam uprzednio zamykając moja szafkę. Skierowałam się do pokoju lekarskiego, gdzie chciałam poczekać jakieś pół godziny, aż zacznie się moja zmiana. Weszłam do pomieszczenia i podeszłam do swojego biurka.
- Hej Victoria - odwróciłam głowę na dźwięk znajomego mi głosu. Hoon Park jest wspaniałym chirurgiem, sprowadzonym  do stanów z Korei Południowej.
- Witaj Hoon - przywitałam się i obdarzyłam go uśmiechem. - Kończysz zmianę?
- Nie. Zgodziłem się zostać po południu za doktor Clave. Powiedziała, że musi pilnie wyjechać do rodziny. Miała strasznie zmartwiona minę i nie mogłem się nie zgodzić.
- To miłe z twojej strony - powiedziałam.
- Tak... - zaczął i podszedł do mnie przysuwając sobie krzesło, żeby usiąść obok mnie. - O której kończysz dzisiaj zmianę?
- Szczerze nie wiem Hoon... Według harmonogramu o dwudziestej trzeciej, ale nie wiem czy coś nie wyskoczy. Dlaczego pytasz?
- Bo ostatnio chodzisz zmęczona. Martwię się. - powiedział i zaczął bawić się długopisem, robiąc przy tym dziwne miny. Lubiłam go, zawsze potrafił każdego rozbawić. Miał charakter i usposobienie dziecka, jednak gdy trzeba było, zachowywał się jak dorosły człowiek. Przez takie a nie inne cechy charakteru dzieci bardzo lubiły z nim przebywać, więc pracował na chirurgi dziecięcej, jednak gdy potrzebowaliśmy jego pomocy, zawsze nam pomagał.
- Moje zmęczenie nie jest związane z pracą - otwarłam kartę jednego pacjenta, zostawiona na moim biurku. - Co to tu robi?
- To karta jakiegoś mężczyzny, który chodzi od szpitala do szpitala. W każdym dostaje tą sama diagnozę, cierpi na zapalenie osierdzia, jednak nie chce poddać się operacji, która jest już niestety konieczna...
- Podejrzewacie tamponadę serca? - spytałam
- Niestety tak. Jeżeli będziemy odwlekali operację zbyt długo, on umrze, tylko bez jego zgody nie możemy nic zrobić.
- To trzeba go przekonać - powiedziałam przeglądając dalej kartę pacjenta szukając przyczyny, przez która mężczyzna jest w złym stanie. Jednak zamiast tego znalazłam coś innego. - Niedoczynność tarczycy... Nie leczył się?
- Z tego co mi wiadomo to nie.
- A wiedział w ogóle, ze jest chory? - spytałam z niedowierzaniem, cały czas zadając sobie pytanie, dlaczego mężczyzna się nie leczył i dlaczego nie chce poddać się operacji
- Rodzina mówiła, że często było mu zimno, jego głos był ochrypnięty, wiecznie był senny, chodził jak zombie. Myśleli, ze to zwykła grypa.
- Boże co jest teraz z tymi ludźmi... - wstałam zamykając teczkę. - W której sali od leży.
- W sali obserwacji.
Pokiwałam głową i wyszłam z pokoju lekarskiego. Sala obserwacji była tylko kila kroków za korytarzem, prowadzącym do strefy gdzie przebywali lekarze.  Minęłam kilku pacjentów i paru lekarzy, po czym weszłam do sali.
- Siostro, proszę przygotować salę operacyjną - zwróciłam się do jednej z pielęgniarek. Ta pokiwałam twierdząco głową i wyszła. Ja natomiast podeszłam do schorowanego mężczyzny, przy którym stała bodajże jego zona i syn. - Ta sala jest dla pana. Nie można tego dłużej odwlekać.
- Powiedziałem, że nie pozwolę się operować.
- Czego pan się boi? - spytałam łagodnie.
- Nie i koniec... - powiedział i zamknął oczy.
- Proszę mnie posłuchać... - usiałam na krzesełku stojącym obok łóżka i złapałam go za rękę.- Jeśli dalej będzie pan odwlekał operację, może pan umrzeć. - mężczyzna spojrzał na mnie. - W pana sercu rozwinęło się zapalenie zewnętrznej warstwy serca. Nie leczył pan tego, więc stan pana zdrowia się pogorszył i doszło do tamponady serca. Oznacza to, że której płyn gromadzi się w worku osierdziowym do tego stopnia, że wywiera ogromny nacisk na serce. W konsekwencji nie może ono pompować dostatecznej ilości krwi, co jest stanem zagrożenia życia. Niech mi pan uwierzy, że lekami już pan tego nie wyleczy. - mężczyzna spojrzał w sufit i westchnął. - To jak?
- No... dobrze...
Uśmiechnęłam się do niego i ścisnęłam jego rękę, chcąc dodać mu otuchy.
- Przewozimy pana na sale operacyjną - powiedziałam do pielęgniarki i wyszłam, kierując się od razu do szatni. Przebrałam się w strój przeznaczony do operacji, podczas gdy anestezjolog wprowadzał mężczyznę w stan uśpienia. Gdy miałam już przejść przez drzwi prowadzące na blok operacyjny, zaczepiła mnie żona mężczyzny.
- Proszę go uratować - powiedziała cała zapłakana. Syn stał z tyłu i patrzył na mnie przerażony.
- Niech się państwo nie martwią. To nie jest trudna operacja. - powiedziałam z uśmiechem. - przepraszam, muszę już iść.
Kobieta pokiwała głową i odsunęła się. Weszłam na blok i po umyciu rąk i założeniu rękawiczek i fartucha, podeszłam do mężczyzny.
- Parametry w normie, pacjent gotowy do operacji - powiedział anestezjolog.
- To dobrze - spojrzałam po zespole i pokiwałam twierdząco głową. - Czas zacząć... Skalpel.
***
Po około trzech godzinach, gdy pierwszy asysta zszywał klatkę piersiowa pacjenta, ja zdjęłam rękawiczki i maskę ochronną, wyrzucając je do kosza na śmieci. Zdjęłam fartuch i włożyłam do kosza, który miał zawieźć ubrania do dezynfekcji. Dalej ubrana w niebieski strój, wyszłam z bloku operacyjnego i uprzedzając pytania kobiety uśmiechnęłam się do niej, a ta odetchnęła z ulga.
- Wszystko poszło dobrze, jednak pani mąż był w kiepskim stanie gdy do nas przyszedł, więc wprowadziliśmy go w śpiączkę farmakologiczną.
- A... kiedy go wybudzicie?
- Za kilka dni.
Uśmiechnęłam się do niej i odeszłam. Przechodząc obok recepcji, jednak z pielęgniarek powiedziała mi, że na SORze czeka pacjent z poranioną nogą, jakimś odłamkiem w ręce i spuchniętym przedramieniem. Pokiwałam twierdząco i skierowałam się tam zabrawszy uprzednio mój kitel. Gdy dotarłam na miejsce, zobaczyłam, ze owym chłopakiem jest nie kto inny jak nowy lowelas Catherine. Miałam ochotę przekazać go komuś innemu, ale musiałam oddzielić życie prywatne od pracy. Podeszłam do nich, a dziewczyna widząc mnie, zrobiła zdziwiona minę.
- Ty? - spytała i wstała szybko.
- Też się ciesze, że cie widzę - posłałam jej ironiczny uśmiech i wyjęłam z kieszeni kitla mała latareczkę. Oświeciłam ją i przytrzymując dwoma palcami powiekę chłopaka, zaświeciłam w jego oko, a potem zrobiłam to z drugim.
- Co ty robisz? - spytała dziewczyna ze złością.
- To rutynowe działania. - powiedziałam z kamiennym wyrazem twarzy.
Wzięłam nożyczki leżące na stoliku obok i delikatnie przecięłam nogawkę jego spodni, żeby obejrzeć poharataną łydkę.  Nie było tragicznie, ale jedna rana wymagała szycia. Kątem oka zobaczyłam, że dziewczynę aż świerzbi, żeby coś mi powiedzieć. Wyprostowałam nogę chłopaka, a potem złapałam jego rękę. W lewym przedramieniu tkwił kawałek drewna, wielkości większego telefonu. Ratownicy w karetce, założyli wstępny opatrunek, ale krew dalej dała się bardzo szybko. Gdy przycisnęłam delikatnie palcami okolice rany, chłopak syknął.
- Boli go to nie widzisz?! - oburzyła się dziewczyna i wyszarpała jego rękę z mojego uścisku, przez co poruszyła kawałkiem drewna, powodując szybsze wykrwawianie się. Pielęgniarka od razu podeszła i zaczęła uciskać, delikatnie ranę.
- Opanuj się dziewczyno! - powiedziała wściekła. - Patrz co narobiłaś!
Spojrzała na mnie z zaciśniętymi zębami i czysta furią w oczach.
- Usiłuje mu pomóc, więc jeśli masz zamiar robić tutaj rzeczy, przez które jakiś pacjent może ucierpieć, będę musiała wyprosić cię ze szpitala, a jeśli nie posłuchasz, zostaniesz stąd wyrzucona przez ochronę!
Spojrzałam na parametry życiowe pacjenta. Ciśnienie troszkę spadło, a serce zaczęło nieznacznie szybciej bić. Przyjrzałam się chłopakowi, a potem zwróciłam się do drugiej pielęgniarki.
- Podać mu zastrzyk z morfiną i magnezem, a potem zabrać na salę zabiegową i podać środki znieczulające.
Wsadziłam latareczkę do kieszeni i odeszłam od łóżka, kierując do do stanowiska pielęgniarek. Poprosiłam jedną z nich o poinformowanie ochrony, ze dziewczyna przebywając a z poszkodowanym, okazuje oznaki agresji i trzeba się jej przyglądać. Gdy kobieta przytaknęła mi, poszłam do pokoju zabiegowego. Przygotowałam narzędzia do usunięcia drewna i zaszycia ran, a chwile potem na sale wszedł chłopak. Pielęgniarka pomogła mu usiąść na krześle zabiegowym. Poczekałam aż leki znieczulające zaczną działać, a potem zdecydowałam, że najpierw zajmę się raną w ręce.
***
Po godzinie, gdy i na ręce i na nodze chłopak miał już opatrunki, pielęgniarka pomogła mu usiąść na wózek inwalidzki. Zdjęłam rękawiczki i wyrzuciłam je do kosza.
- Przewieźcie go na sale obserwacji i podajcie kolejny zastrzyk z morfiną, gdy ból zacznie wracać.
- Dobrze pani doktor.
Nawet na chwilę nie spojrzałam na twarz chłopaka, tylko od razu wyszła,przytrzymując pielęgniarce drzwi, by mogła spokojnie wyjechać. W trakcie zszywania jego rany, dowiedziałam się, że spadł z konia. Chłopak spojrzał na mnie.
- Gdy pracownia tomograficzna będzie wolna, proszę zrobić badanie. To samo tyczy się pracowni rentgenowskiej - wskazałam ja jego rękę. - Wyniki, proszę przynieś mi do gabinetu.
- Po co tomografia? - spytał.
- Podejrzewam, że podczas upadku mogłeś dostać wstrząśnienia mózgu.
Nic więcej nie mówiąc skierowałam się do pokoju lekarskiego. Wyjęłam telefon i zadzwoniłam na numer domowy w moim domu. Po trzech sygnałach Lucas odebrał.
- Możesz przyjechać do mnie do szpitala? - spytałam.
- Dlaczego? Coś się stało?
- Nie uwierzysz kto tu jest...
Usłyszałam jego ciche westchnienie.
- Jesteś głodna? Kupię coś po drodze.
- Sushi? - spytałam.
- Jasne.
Rozłączyłam się i weszłam do pokoju lekarskiego.



Cat? XD
Wybacz, ze ciągle piszę Victorią, ale... tak wyszło XD

Od Cat c.d Lucasa

Całe dnie mijały... właśnie... jak one mijały? Nudno nie, raczej... monotonnie i smutno. Lucas nie dawał znaku życia, martwiłam się o niego. Jego rodzice podobnie, zgłosili już na policję, że długo nie wraca i szukali go. Również go szukałam. Byłam u każdego jego kolegi, koleżanki, znajomego - każdego którego znałam i u tych, do których przekierowali mnie ci, których znałam. Nikt nie wiedział, gdzie on jest lub po prostu, ktoś był ze mną nieszczery. Bezsilna wróciłam do domu, dzwoniłam do niego kilkaset raz, podobnej ilość wysłałam sms'ów. Czemu on nie może ze mną normalnie porozmawiać, tylko zachowuje się jak dziecko?
* . * . *
Rano przyszedł do mnie Archie i zaproponował, byśmy wspólnie zrobili sobie śniadanie. Zgodziłam się, bo i tak właśnie miałam coś przygotować. Chłopak był wcześniej na zakupach, ponieważ przyszedł z dwiema papierowymi torbami.
- Robimy śniadanie dla nas czy dla całej armii? - zaśmiałam się lekko widząc ilość jedzenia.
- Zobaczymy. - uśmiechnął się wyjmując wszystko.
Mieliśmy zrobić naleśniki z bananami, kroiłam banany, a on przygotowywał masę.
- Czym się martwisz? - spytał, spojrzałam na niego pytająco. - Przecież widzę.
- Mój chłopak... nie ma go od 3 dni, nie daje znaku życia... - zaczęłam i opowiedziałam mu całą historię.
- Nie martw się, jak kocha to wróci. - uśmiechnął się lekko.
- Właśnie nie wiem czy nadal kocha. - westchnęłam ciężko.
- Jeśli nie, jest strasznym idiotą. - złapał mnie lekko za podbródek.
Podałam mu już pokrojone w plasterki banany, on wrzucił je do masy. Wymieszał łyżką i nałożył pierwszego naleśnika na patelnię.
- Myślisz, że mi się uda? - spytał podnosząc patelnię.
Uśmiechnęłam się jedynie, chłopak podrzucił naleśnikiem i udało mu się. Zadowolony zrobił to ponownie, później jeszcze raz aż nagle naleśnik wylądował na ziemi i porwał go jego pies, który tu z nim przyszedł. Zaczęłam się śmiać widząc jego minę. [...] Zjedliśmy nasze naleśniki. Później za jego namową pojechaliśmy do stajni. Osiodłałam Noira i wprowadziłam go na halę.
- Nie bój się, jeśli będziesz się bała, nie przezwyciężysz tego. - powiedział spokojnie, nakładając mi na głowę kask. - Od razu skakać nie będziesz, ale trzeba dążyć do tego małymi kroczkami. - dodał.
Skinęłam głową i wsadziłam nogę w strzemię, po czym wsiadłam na grzbiet konia. Od razu zrobiło mi się gorąco a ręce zaczęły się trząść.
- Spokojnie, nie denerwuj się. - położył swoją dłoń na mojej, spojrzałam na niego. - Nic się nie dzieje. - uśmiechnął się lekko.
Skinęłam lekko głową. Siedziałam tak jakiś czas, dopóki się nie rozluźniłam. Last jakby rozumiejąc co się dzieje, spokojnie stał i nie łobuziakował. Mogłam nawet jeździć stępem. W końcu jednak zeszłam, nie mogliśmy się śpieszyć. Wtedy przyszła ta dziewczyna.
***
Kiedy odeszła, odwróciłam się do Archiego, który trzymał Noira za cuglę i głaskał go. Westchnęłam ciężko i podeszłam do nich.
- Nic już nie rozumiem. - westchnęłam.
- Samo się wyjaśni. - stwierdził. - Co powiesz na powolną przejażdżkę nad jezioro? - zaproponował.
- Umiesz jeździć? - lekko się zdziwiłem.
- Mój dziadek ma kilka koni, zawsze do niego przychodziłem. - uśmiechnął się lekko.
Odwzajemniłam uśmiech i skinęłam głową, poszliśmy po jego konia.