Od Cat c.d Lucasa

Patrzałam, jak lekarz wychodzi z lekarzem, nawet nie oglądnął się w moją stronę, nie powiedział nic. Kocham go, ale czasem go nie rozumiem. Powoli mnie to wszystko przerasta, kto by pomyślał, że związek może być aż tak trudny. Wszyscy wyszli, zostałam sama z ojcem. Westchnęłam ciężko i przeczesałam włosy dłonią, oparłam brodę o rękę patrząc się przed siebie. Tata usiadł obok mnie i też westchnął.
- Jestem na ciebie zły... - zaczął, a ja spojrzałam na niego. - Jak mogłaś doprowadzić się do takiego stanu? - miał smutek w oczach.
- Odpuść... proszę. - szepnęłam odwracając wzrok.
- Ja wiem, że go kochasz. Rozumiem. - przybliżył się do mnie. - Ale nie uważasz, że to powoli dochodzi za daleko? Nie boisz się, że jeśli się na ciebie zdenerwuje załatwi cię tak samo, jak tego chłopaka? - spytał.
- Tato, nie odpuszcza się, bo pojawiają się jakieś problemy. Sam mi powtarzałeś, żebym się nie poddawała...
- Tak, wiem i dalej się tego trzymam, ale czasem naprawdę trzeba odpuścić. - objął mnie. - Nie mam nic do Lucasa, to nie jego wina, że jest chory... ale może powinnaś sobie to przemyśleć, odpocząć od wszystkiego? - pogłaskał mnie po ramieniu.
- Co masz na myśli? - spytałam.
- Przyjedź do mnie do Hiszpanii, nie mówię na zawsze, na jakiś czas. Odpoczniesz... dojdziesz do siebie.
- Mam tak po prostu wylecieć, kiedy Lucas jest w jakimś zakładzie? Chyba powinnam być przy nim, wspierać go...
- Czasem trzeba pomyśleć też o sobie córeczko. - odgarnął mój kosmyk włosów za ucho. - Przemyśl to, wylatuję za tydzień. Daj znać, jak podejmiesz jakąś decyzję, ok? - spytał, a ja po chwili namysłu przytaknęłam.
Ojciec uśmiechnął się i mnie przytulił, również go przytuliłam i po chwili przymknęłam oczy. I tak zasnęłam w jego ramionach.
Obudziłam się chyba dopiero dwa dni później, dopiero odespałam te wszystkie niespokojne noce. Po całym domu roznosił się cudowny zapach, wygrzebałam się z łóżka i zeszłam na dół. W kuchni zobaczyłam moich braci, których naprawdę długo nie widziałam.
- Zobaczcie kto wstał. - zawołał Matt z uśmiechem.
-  Nawet ja tyle nie śpię Cat... - zaśmiał się Daniel.
Uśmiechnęłam się i podeszłam do nich, każdego po kolei mocno przytuliłam. Cieszyłam się, że tu są.
- Dostaliśmy zadanie specjalne, żeby doprowadzić cię do porządku siostrzyczko. - powiedział Eliot, kiedy się przytulaliśmy.
- Niech zgadnę... od taty? - spytałam, a on lekko przytaknął.
- Zaczniemy od zmuszenia cię do jedzenia. - Matt pokazał mi język, a ja wywróciłam oczami z uśmiechem.
Usiadałam na krzesełku, po drugiej stronie wyspy w kuchni, na której gotowali i obserwowałam co robią.
- Dzwonił może Lucas, wiecie coś? - spytałam.
- Nie, nie odzywał się. - westchnął lekko Daniel. - Ale wiemy gdzie go umieścili. - dodał.
- Możemy tam pojechać, pod warunkiem, że zjesz caały obiad. - wtrącił Eliot.
Uśmiechnęłam się delikatnie i zgodziłam się. Przygotowali takie dobre jedzenie, że nie sposób było nie zjeść. Później tak jak obiecali, pojechaliśmy do szpitala, gdzie był Lucas, po drodze rozmawialiśmy.
- Myślałaś już o tym wyjeździe do Hiszpanii? - spytał  Daniel.
- Myślałam... ale nie wiem, czy powinnam zostawić Lucasa. - westchnęłam.
- Tata ma rację, powinnaś pomyśleć też o sobie Cat. - wtrącił Matt.
Spojrzałam na niego, a następnie za okno i oparłam głowę o szybę. Pogoda dziś nie była najlepsza, było pochmurnie i co jakiś czas padało. Raz intensywnie, a raz jedynie kropiło. Kiedy byliśmy prawie na miejscu, zaczęło mocno padać i do tego rozpętała się burza i wiał silny wiatr. Na szczęście szpital miał parking podziemny, dzięki czemu nie musieliśmy moknąć, wychodząc z samochodu. Chłopacy poszli ze mną, szybko udało nam się znaleźć oddział Lucasa i recepcję, czy coś. W każdym razie było można tam się kilku rzeczy dowiedzieć.
- Dzień dobry, czy leży tutaj Lucas Banner? - spytałam.
Ciemnoskóra kobieta, o kręconych, czarnych włosach zaczęła przeglądać karty.
- Tak, jest. - odparła i spojrzała na mnie. - Kim Pani jest? - spytała.
- Jestem jego dziewczyną...
- Pani godność?
- Em... Catherine Hayes - delikatnie zmarszczyłam brwi i spojrzałam na Eliota, który stał obok mnie. Również nie do końca rozumiał, po co to jej.
- Niestety, Pan Banner nie przyjmuje gości. - powiedziała niezbyt miłym głosem, patrząc na mnie jak na idiotkę.
- Dlaczego? - zupełnie tego nie rozumiałam.
- Pan Banner sam tak postanowił, prosi, abyśmy nie wpuszczali nikogo poza jego rodzicami. - powiedziała. - Była już tutaj dziewczyna tego Pana, więc nie rozumiem... - nie odrywała ode mnie wzroku.
- Słucham? - teraz to już w ogóle zgłupiałam.
- O, właśnie idzie. - wskazała na dziewczynę, która wyszła z jakiejś sali i ruszyła w naszym kierunku, okazało się, że była to Victoria.
- Lucas prosił, aby dopisała mnie Pani do listy odwiedzających. - uśmiechnęła się.
Kobieta odwzajemniła uśmiech i dopisała ją. Patrzałam na to wszystko z niedowierzaniem, dziewczyna uśmiechnęła się do mnie wrednie, zarzuciła lekko włosami i przechodząc obok, pociągnęła mnie lekko z bara.
- Nie przejmuj się. - Eliot pogłaskał mnie po plecach, widząc moją złość w oczach.
- Mogłaby mu pani chociaż coś przekazać? - poprosiłam, ta się zgodziła. Wzięłam więc karteczkę, długopis i napisałam na niej kilka słów, następnie złożyłam ją na pół i przekazałam kobiecie. - Dziękuję. - mruknęłam i powoli ruszyłam w stronę wyjścia, widziałam jeszcze, jak pielęgniarka wchodzi do pomieszczenia, z którego wychodziła wcześniej Victoria.
Nie mogłam w to uwierzyć, myślałam że wszystko będzie ok, mimo tego szpitala będę mogła go odwiedzać, spędzać z nim trochę czasu... chciałam go wspierać, a on zamierza się ode mnie odizolować? Miło, naprawdę. Pojechałam z chłopakami do domu, tam też zaczęłam się zastanawiać i chyba jednak polecę do tej Hiszpanii.

"A myślałam, że to ja jestem twoją dziewczyną, a nie Victoria... miło, tak się pomylić... myślałam, że zasługuję chociaż na prawdę, ale wolałeś poprosić pielęgniarkę, żeby po prostu mnie nie wpuszczała. Mam nadzieję że wyzdrowiejesz i ułożysz sobie szczęśliwe życie z tą całą Victorią, trzymaj się. Cat."

Od Lu Cd Cat

Cały czas płakałem wtulony w ciepłe ciało Cat. Dalej nie docierało do mnie, ze jestem zdolny do takich rzeczy, bo myślałem, że tak dzieje się tylko w filmach, ale to jednak była okrutna rzeczywistość, z którą musiałem żyć. Byłem potworem, tego byłem pewien na sto procent i byłem tez pewny tego, że powinno się mnie gdzieś zamknąć i trzymać pod kluczem jak jakieś zwierzę.
- Lucas... - usłyszałem głos ojca, więc odsunąłem się delikatnie od Cat i spojrzałem na niego.
- Synku! - mama podbiegła do nas i uklęknęła mocno mnie do siebie tuląc.
- Lucas... - tata znów zaczął
- Zabierze mnie do szpitala... - powiedziałem cicho.
- Coś ci się stało? - spytała przerażona mama. - Co cie boli?
- Mamo ja jestem niebezpieczny.... zamknijcie mnie gdzieś... - powiedziałem czując kolejną falę łez napływających do oczu. - Jeszcze kogoś zabiję...
Skuliłem się w kłębek i zacząłem płakać jeszcze mocniej. Poczułem, że ktoś mnie przytula, ale nie wiedziałem kto i nie chciałem wiedzieć.
- Panie banner - powiedział jakiś mężczyzna. - Zalecam, zęby pana syn udał się na konsultacje z psychologiem i psychiatrą....
- On nie jest chory psychicznie! - krzyknęła Cat, i po miejscu, z którego wydobył się jej głos, wywnioskowałem, że to ona mnie przytula.
- Nie to chciałem powiedzieć młoda damo. Chodziło mi o to, że jego zdrowie psychiczne jest zaburzone i powinien udać się do specjalisty, żeby nie oszaleć. Znam bardzo dobrego....
- Za kogo pan się uważa? - spytała dziewczyna, ale jej ojciec skarcił ja cicho. Ta jednak nie dawała za wygraną. - Kim pan jest, żeby wydawać taki osąd?
- Catty... - zacząłem podnosząc głowę. Dziewczyna spojrzała na mnie z troską. - Pójdę tam... I dam się zamknąć jeżeli będzie trzeba...
- Nie... - powiedziała.
- Jeżeli to jedyne wyjście to nie mam wyboru. Nie chcę znowu dostawać szału, bo... ty nie wiesz jakie to uczucie... Gdy coś przejmuje nad tobą kontrolę i rozwierca ci mózg aż nie pozwolisz, żeby tobą zawładnęło. Nie wiesz jak to jest bić kogoś z furią, a potem nic nie pamiętać...
- Lucas... - powiedziała cicho i dotknęła mojego policzka, ale odepchnąłem jej rękę delikatnie i ze łzami dodałem.
- Nie chce stać się potworem... Jeśli mają mnie zamknąć, to niech mnie zamkną.
Spojrzałem na lekarza, czy kim on tam był i uśmiechnąłem się lekko i kiwnąłem głową dając znak, ze zgadzam się, żeby mnie przebadali. Mimo, że bałem się usłyszeć diagnozę, musiałem to zrobić.

Od Cat c.d Lucasa

Słuchałam uważnie co mówi i starając się jak najwięcej z tekstem zrozumieć. Nagle jednak do domu wszedł Archie, spojrzałam na niego.
- Co tu robisz? - spytałam nadal przytulając się do Lucasa.
- Przepraszam że nie pukałem, ale myślałem że dalej leżysz w łóżku i nie chciałem, żebyś się przemęczała. Zostawiłaś w moim samochodzie kluczyki...  przyniosłem ci owoce, sok... - spojrzał na Lucasa. - Chciałem tez z nim porozmawiać -spojrzał na Lucasa z pogardą.
Niespodziewanie Lucas odepchnął mnie od siebie, miał szeroko otwarte oczy i dyszał
ciężko. W pewnej chwili nawet upadł rozbijając wazon.
- Catty... dzwon na policje. - powiedział.
- Co? Jaką policję? Lucas? - przyglądałam mu się uważnie.
Chłopak naprawdę dziwnie się zachowywał, nie trzeba było dużo czasu, żeby Lu zaczął go naparzac pięściami. Próbowałam go od niego odciągnąć ale to na nic. Zadzwoniłam na pogotowie, policje... po wszystkich.
***
Lucas spojrzał na mnie i zaczął płakać, a mnie zabolało serce. Przysunąłem się do niego jeszcze bliżej i przytuliłam go a on się we mnie wtulił.
-Prze... pra... szam - wyjąkał.
- Już dobrze skarbie. - szepnęłam i pogłaskałam go po włosach. - Jest okej - cmoknąłem go w policzek.

Od Lu Cd Cat

Spojrzałem na nią zatroskanym wzrokiem. Owszem, taka opcja krążyła mi po głowie. Żebym znów uciekł nikomu nie mówiąc gdzie i żyć na własny rachunek. Wiedziałem, ze jestem niebezpieczny i nawet chciałem iść do psychiatry, ale...
- Catty... - zacząłem łapiąc ją za ręce. - Ja jestem chory...
- Jak to chory? - spojrzała na mnie przerażona.
- Mam rozdwojenie jaźni...
- Co? - spytała. Nie do końca wiedziałem czy powiedziała to z zaskoczenia, czy też nie wiedziała o czym mówię.
- Mam więcej niż jedna osobowość... Nie wiem ile ich jest, ale jedną poznałaś wtedy w szpitalu. To nie byłem prawdziwy ja - pogłaskałem ją po włosach. - Ja po prostu.... nie wiem kiedy znowu mi odwali...
Poczułem łzy zbierające się pod powiekami i zamrugałem kilka razy, żeby się ich pozbyć. Dziewczyna wtuliła się we mnie i ścisnęła mocno ręce.
- Nie obchodzi mnie to - powiedziała cicho. - Ja cię kocham.
- Ja.... - przerwałem bo do jej domu wszedł ten typek. Nie wiem skąd miał klucze i dlaczego je miał, skoro nawet ja ich nie posiadałem.
- Postanowiłeś jednak wrócić gnoju? - spojrzał na mnie z mordem w oczach.
Czerwona lampka kolego...
- Co tu robisz? - spytała Cat patrząc na niego i dalej mnie tuląc.
- Chciałem porozmawiać z nim - powiedział ostatnie słowo z taka pogardą, że moja pięść zacisnęła się mimowolnie za bluzie Cat. Powieka zaczęła mi drżeć i poczułem nieodparta chęć, żeby sprać mu ryj. Potrząsnąłem głową i odepchnąłem zaskoczoną dziewczynę od siebie.
- Lucas...? - spytała cicho widząc, że mam szeroko otwarte oczy, ciężko dyszę i upadam na podłogę tłucząc przy tym wazon. - Co się dzieje?
Puszczaj!
Krzyknąłem i złapałem się za głowę schylając się.
- Catty... - powiedziałem jeszcze w miarę normalnie. - Dzwoń na policję...
- Co? Dlaczego? Lucas?
Wypuść mnie!
Znowu ryknąłem i zatoczyłem się do tyłu. Oparłem się o ścianę i chwiejąc się wstałem. Spojrzałem na przerażoną do granic możliwości Catty, a potem przeniosłem wzrok na nie mniej wystraszonego chłopaka tak jak wilk patrzy na sarnę.
Zabij!
- Dzwoń! - krzyknąłem jeszcze do Catty a potem straciłem panowanie i rzuciłem się na niego. Zacząłem okładać go pięściami słysząc w tle kobiecy krzyk. Chłopak próbował się bronić i coś krzyczał, ale widziałem i słyszałem go jak przez mgłę. Nie czułem bólu w rękach, wręcz przeciwnie, miałem wrażenie, że sprawianie bólu JEMU dodaje mi sił i sprawia przyjemność. Straciłem poczucie czasu, nie wiem ile to trwało, ale ja dalej okładałem go gdy leżał nieprzytomny na ziemi i pewnie w dalszym ciągu bym to robił, gdyby ktoś mnie znów nie odciągnął.
- Puszczaj mnie! - wrzasnąłem. A raczej nie ja tylko ta druga osoba tkwiąca we mnie. - Puszczaj! Zabije go! Zabije!
- Lucas uspokój się! - usłyszałem dziwnie znajomy głos. Ponownie poczułem ukłucie w szyję i zacząłem się miarowo uspokajać. Tym razem jednak nie zasnąłem. Ktoś oparł mnie o ścianę i zobaczyłem co mu zrobiłem. Aż sam się przeraziłem. Zobaczyłem ratowników medycznych wkładających ciało chłopaka na nosze, przerażoną Cat wtulająca się w ojca i moich rodziców zażarcie dyskutujących z jednym z lekarzy. Obok mnie siedział Cooper i przyglądał mi się badawczo.
- Psy...
- Co? Jakie psy? - spytał zdezorientowany.
- Psy... psychia... tryk... - powiedziałem i spojrzałem na Cat, która patrzyła na mnie z przerażeniem, ale tez miłością, której akurat się nie spodziewałem. - Pomó...żcie... mi...
- Bredzisz chłopie. Żaden psychiatryk nie wchodzi w grę.
Zamknąłem na chwilę oczy i gdy je otworzyłem zobaczyłem siedzącą obok mnie Cat. Widząc jej twarz zacząłem płakać jak małe dziecko. Dziewczyna zbliżyła sie do mnie i przytuliła mocno, pozwalając, żebym się wypłakał.
- Przep...ra....szam.... - wyszeptałem wtulając się w nią.

Od Cat c.d. Lucasa

Zacisnąłem mocno oczy, aby nie dać łzom wypłynąć, jednak kilka i tak spłynęło po moich policzkach. Wtedy mocno objęłam jego szyję i się rozpłakałam.
- Przepraszam... - szepnął. - Przepraszam... - powtórzył i przytulił mnie nieco mocniej.
Wtuliłam się bardziej w jego szyję i pociągnęłam cicho nosem.
Siedzieliśmy tak chwilę, później zdałam sobie sprawę z tego, że nie mogę wiecznie się do niego przytulać. To trochę złe miejsce a w dodatku bardzo możliwe że było mu trochę niewygodnie. Dlatego powoli się od niego odsunęłam i wytarłam policzki rękawem bluzy, które naciągnęłam na dłonie. Posunęłam się nieco na kanapie, aby Lucas mógł też usiąść, tak też zrobił. Pociągnęłam cicho nosem, a on mnie objął i lekko mnie do siebie przyciągnął, a ja się delikatnie w niego Wtuliłam.
- I co, zjesz teraz? - spytała posuwając mi bliżej talerzyk z rogalikiem.
Pokręciłam lekko przecząco głową i odsunęłam go od siebie ponownie. Emma westchnęła a ja ponownie wbiłam wzrok w stolik, nikt nic nie mówił.
- Dobra, to ja chyba zostawię was samych... trzymaj się Cat, jutro może Cię odwiedzę - uśmiechnęła się i wyszła.
Cały czas czułam na sobie wzrok innych, miałam wrażenie, że zaraz wszyscy wybuchną śmiechem.
- Chciałabym już iść do domu... - szepnęłam. - Pójdziesz ze mną? - spytałam cicho, odsuwając się od niego. - Chyba że jesteś zajęty, wtedy okej, pójdę sama. -dodałam szybko.

- Niee, chodźmy. - stwierdził i wstał.

Spojrzałam na niego i również wstałam, chłopak złapał moją dłoń i splótł ze sobą nasze palce, powoli wyszliśmy z kawiarni, później wsiedliśmy do siebie samochodu i pojechaliśmy do mojego domu. Powoli wysiadłam i podeszłam do drzwi, nadal byłam bardzo słaba, ale starałam się to ukryć. Weszliśmy do domu, zamknęłam za nami drzwi, odłożyłam klucze na specjalny wieszak i spojrzałam na Lucasa, naciągając bardziej rękawy bluzy na dłonie.
- I co... teraz znowu znikniesz, i zostawisz mnie? - spuściłam wzrok.

Od Lucasa Cd Catherine

Po trzech dniach dalej nie miałem żadnego kontaktu z Cat. Nie odpisywałam na smsy, nie odbierała telefonów... W pierwszej chwili myślałem, ze po prostu mnie ignoruje, w końcu ma do tego prawo i dość solidny powód. Jednak im dłużej nad tym myślałem, tym częściej przez myśl przechodziły mi słowa tego chłopaka, że będę miał ją na sumieniu. I ilekroć tylko odtwarzałem nasze wieczorne, niezapowiedziane spotkanie, docierało do mnie co chłopak chciał mi przez to przekazać.
Patrzyłem pustym wzrokiem w okno cały czas zamyślony. Jednak w pewnej chwili zadzwonił mój telefon, przez co prawie nie dostałem zawału. Myślałem, ze to Cat, ale zobaczyłem na wyświetlaczu numer Coopera.
- Co jest? - spytałem.
- Eeemmm... stary nie wiem czy będzie cie to interesowało, ale siedzę sobie właśnie w kawiarni, czekając na twoja siostrę i zobaczyłem Cat - podniosłem się słysząc jej imię i odruchowo spojrzałem przez okno na samochód stojący na podjeździe. - Lucas... ona wygląda koszmarnie... Cała blada, strasznie chuda i do tego cała posiniaczona....
- Która kawiarnia? - spytałem czując nabierające się do oczu łzy.
- 'Caffe Latino' - powiedział.
Rozłączyłem się i napisałem szybko wiadomość do Victorii, po czym wziąłem kluczyki leżące na stole i wyszedłem z domu. Wsiadłem w samochód i ruszyłem jak na zbicie karku, łamiąc po drodze chyba wszystkie możliwe ograniczenia prędkości, przez co o mały włos nie uderzyłbym w bok srebrnego kabrioletu. jednak godziny ścigania się z chłopakami dają swoje efekty.
Gdy tylko wjechałem w pierwsze ulice Brooklynu, zacząłem szukać kawiarni, którą podał mi Cooper. Musiało minąć sporo czasu zanim ją znalazłem, ponieważ jak się okazało, nie była tam gdzie powiedział mój przyjaciel tylko parę przecznic dalej. Gdy tylko zaparkowałem, wystrzeliłem jak z procy do kawiarni. Wszedłem od razu rozglądając się w poszukiwaniu Cat. Dostrzegłem wzrok Coopera, który wskazywał mi na jeden ze stolików.  Podszedłem do niego i gdy tylko zobaczyłem Cat, spytałem.
- Czemu nie przyszłaś wtedy, na most? - powiedziałem, ale gdy zobaczyłem jej stan, szybko pożałowałem tego pytania
- Kiedy? - lekko się zdziwiła
- Napisałem ci sms, 3 dni temu - odparłem.
- Tydzień temu ktoś mi ukradł telefon. - spojrzała na mnie szybko, ale po chwili wbiła wzrok w blat stolika.
- Kto? - spytałem
- Skąd mam wiedzieć... nie znam go. - szepnęła.
- Co ci się stało? - powiedziałem czule
- Nic... takiego. - położyła dłoń na karku.
Westchnąłem i kucnąłem przy niej, biorąc jej dłoń w swoje ręce. Dziewczyna spojrzała na mnie a ja zobaczyłem w jej oczach zbierające się łzy. Pogładziłem jej dłoń, a potem puściłem ją i przytuliłem delikatnie do siebie. Dziewczyna chwilę była znieruchomiała, ale potem tez objęła moja szyję, ściskając ją mocno. Pocałowałem ją w kark i mocniej przytuliłem.
- Przepraszam.... - wyszeptałem cicho obejmując moją mała dziecinę mocniej. - Przepraszam....

Od Cat c.d Lucasa

Ten tydzień minął strasznie monotonnie. 95% dni przeleżałam w łóżku, pozostałe 5% to wypuszczenie Mike'a na podwórko, karmienie go, posprzątanie boksu Noirowi, nasypanie mu jedzenia, wymienienia wody, wprowadzenie na padok i wieczorem do boksu. W dodatku kiedy jednego dnia postanowiłam iść do rodziców Lucasa, dowiedzieć się, czy może wrócił... ktoś ukradł mi telefon. Trzymałam go w ręce, jakiś facet w kominiarce na mnie wpadł, przewrócił mnie, telefon wypadł mi z dłoni. On go podniósł i uciekł. Wtedy też skręciłam sobie kostkę i pozostało mi jedynie wrócić do domu. W ogóle nie jadłam, wyraźnie schudłam. W dodatku miałam siniaki na rękach, nogach, pod okiem oraz miałam rozciętą wargę. Przez to, że byłam słaba co i rusz o coś się uderzyłam, upadałam. I właśnie przez to wyglądałam, jakby ktoś mnie od kilku dni bił. I tak nie wychodziłam z domu, więc nie robiło mi to różnicy. Szczerze... wszystko stało się szare, nic mnie już nie cieszy, nie potrafię się uśmiechnąć. Kilka razy przychodził do mnie Archie, ale nie chciałam z nim rozmawiać. Często jeszcze spałam w boksie Noira, on i Mike to jedyne osobowości, które miałam ochotę widzieć. No i tak mijały mi minuty, godziny, dni... tygodnie.
***
Kilka dni później usłyszałam dzwonek do drzwi. Nie zamierzałam się podnosić, jednak ten ktoś nie dawał za wygraną. Westchnęłam słabo i o resztkach sił zeszłam na dół i otworzyłam te nieszczęsne drzwi. Była to Emma, moja przyjaciółka.
- Catty, boniu... co ci się stało?! - wyglądała na przerażoną.
- Nic. - westchnęłam. - Potrzebujesz czegoś? - spytałam cicho.
- Nie odbierasz od dłuższego czasu, martwię się o ciebie. - weszła do środka.
Westchnęłam cicho i zamknęłam drzwi.
- Ktoś ukradł mi telefon. - wyjaśniłam.
- Kto?
- Nie wiem. KTOŚ. - wywróciłam oczami.
- Ktoś cię pobił? - chciała położyć dłoń na moim policzku, ale zdążyłam się odsunąć.
- Nie, to się uderzyłam, to upadłam. - wzruszyłam ramionami.
- Chcesz mi powiedzieć, że sama sobie rozcięłaś wargę, podbiłaś oko i te wszystkie siniaki... - zmierzyła mnie wzrokiem. - I ja mam w to uwierzyć?
- Twoja sprawa, mam to gdzieś. - stwierdziłam.
- Co się z tobą stało... zawsze taka uśmiechnięta... to przez chłopaka? - spytała, a ja spuściłam wzrok. - Pamiętasz, co sobie obiecałaś? Że nigdy, prze nigdy nie będziesz się smucić, z uwagi na jakiegoś chłopaka?
- Ale to nie jest jakiś pierwszy lepszy chłopak, ja go kocham... - jęknęłam. - A on mnie chyba już nie. - westchnęłam.
- Przyniosłam nasz ulubiony film - wyciągnęła z torebki płytę. - Oglądniemy?
- Nie chcę. - mruknęłam, a Emma westchnęła.
- To daj się wyciągnąć chociaż do kawiarni...
- Daj spokój, żeby patrzeli na mnie jak na idiotkę?
- Nie pierwsza, nie ostatnia jesteś taka posiniaczona, no chooodź.
Jakoś udało jej się mnie namówić, tak też poszliśmy do kawiarni. Zamówiła nam kawę i ciasto, jednak nie chciałam zjeść ani się napić, zapachy tych rzeczy przyprawiały mnie o mdłości.
- Zjedz coś, Cat... - westchnęła zmartwiona.
Odwróciłam wzrok, a w roku pomieszczenia, przy jednym ze stolików zauważyłam znajomego Lucasa. Szybko spojrzałam znów na Emmę, ale chwilę później do kawiarni wszedł Lucas. No tak, ten jego znajomy musiał mu napisać, że tu jestem.
- Czemu nie przyszłaś wtedy, na most? - spytał.
- Kiedy? - lekko się zdziwiłam.
- Napisałem ci sms, 3 dni temu.
- Tydzień temu ktoś mi ukradł telefon. - spojrzałam na niego, ale szybko odwróciłam wzrok i wbiłam go w stół.
- Kto?
- Skąd mam wiedzieć... nie znam go. - szepnęłam.
- Co ci się stało?
- Nic... takiego. -położyłam dłoń na karku.