Od Lu Cd Cat

Gdy narkoza w którą mnie wprowadzono, dobiegła końca, a ja otwarłem oczy, zobaczyłem moją mamę, która siedziała przy łóżku i gładziła moją dłoń. Głowę miała spuszczoną, ale słyszałem, ze płakała. Kątem oka dostrzegłem tatę kłócącego się na korytarzy z ojcem Cat. Pewnie mój ojciec mnie broni, ale wiem, że ojciec Cat poda mnie do sądu o zakaz zbliżania się. Westchnąłem cicho, co spowodowało, ze mama spojrzała na mnie.
- Lu... - zaczęła i pogładziła mnie delikatnie po policzku. - Mój kochany...
- Mamo... gdzie jest Cat....? - spytałem rozglądając się w panice po sali. - Zrobiłem jej coś? Mamo powiedz mi że...!
- Wszystko z nią dobrze synku - powiedziała i uśmiechnęła się blado. - Jest innej sali, bezpieczna...
Ostatnie słowo powiedziała w taki sposób, że poczułem ogromne poczucie winy. Tak jakbym to ja ja zgwałcił, a potem podłożył petardę.Spuściłem wzrok i spojrzałem na swoje dłonie, które były całe w zakrwawionych bandażach. Przeraziłem się gdy dotarło do mnie co zrobiłem. Przecież gdyby nie lekarze, zakatowałbym go na śmierć. Zabiłbym go... Zacząłem ciężko oddychać, i zamknąłem oczy starając się odpędzić od siebie rzeczywistość, która z każda chwilą doszczętnie niszczyła moja psychikę. Drzwi otwarły się z impetem, więc spojrzałem w tamtą stronę, a widząc ojca, wchodzącego do sali, zaniepokoiłem się nieco.
- Zapomnij Hayes! Nie zrobisz z mojego syna mordercy! - drzwi zatrzasnęły się, a ja spojrzałem przerażony na tatę.
- Zabiłem go...? - oczy obojga rodziców skierowały się na mnie, a poważna twarz ojca przybrała spokojny wyraz.
- Nie Lucas... jego stan jest ciężki, ale przeżyje.
- Co ja zrobiłem...? - spytałem sam siebie. - Co we mnie wstąpiło...?
- Synku... - zaczęła niepewnie mama. - Nie wiem jak ci to powiedzieć, ale... jesteś chory.
- Psychicznie tak? - prychnąłem zdenerwowany. - Wyślecie mnie do psychiatryka?!
Nie zaczynaj chłopie, bo zrobisz krzywdę rodzicom. Oni niczym ci nie zawinili...
Stól dziób!
- Nie synku... lekarze powiedzieli, że cierpisz na zaburzenia osobowości... Mówili, ze zaczęło sie do dawno temu, tylko nie okazywałeś tego... Jak oni to powiedzieli Frank?
- Potrzebny był impuls - odparł ojciec.
- Właśnie... Nie obwiniaj się o to co się stało z Xavierem...
- Nie obwiniam - powiedziałem oschle. - Zabiłbym go gdyby tylko była taka okazja...
- Lucas... - ojciec spojrzał na mnie z politowaniem.
- CO?! - wstałem gwałtownie i popchnąłem stolik stojący obok łóżka  a potem wziąłem poduszkę i zacząłem nią walić o kołdrę. Po chwili do sali weszła pielęgniarka z wielką strzykawką, każąc mi się uspokoić, bo inaczej znowu mi to wstrzyknie. Odłożyłem poduszkę i padłem na łóżko wykończony.

***

Przez okrągły tydzień siedziałem zamknięty w pokoju. Nie chciałem nic jest, nic pić. Po prostu całe dnie leżałem w ciszy na łóżku głaszcząc Petera, który spędzał całe dnie ze mną. Jakoś zbytnio mi się nie nudziło, miałem czas na przemyślenia, jednak po upływie siedmiu dni zacząłem odczuwać samotność. Byłem tak cicho, ze spokojnie mogłem usłyszeć o czym mówi rodzina. Dowiedziałem się, że dziś Cat wychodzi ze szpitala. Ubrałem się i niepostrzeżenie wymknąłem z domu. Miałem iść dziś na zdjęcie szwów, ale musiałem się z nią zobaczyć. Ojciec jak zwykle zostawił moje kluczyki w kieszeni swojej kurtki, więc zabrałem je i wyszedłem po cichaczu z domu. Odpaliłem wóz i wyjechałem. Gdy dojechałem pod dom Cat, zauważyłem, że wsiada do auta. Postanowiłem za nią jechać. Gdy zbliżali się do stajni, zwolniłem nieco, a potem zatrzymałem się na uboczu. Wyłączyłem telefon i wrzuciłem go do schowka. Następnie ponownie ponownie włączyłem silnik i wjechałem na teraz stajni. Spojrzałem w lusterko i zobaczyłem swoją lekko poobijaną twarz. Wysiadłem z samochodu i zacząłem powoli zbliżać się do Cat. Gdy zbyłem już obok niej koń odsunął się trochę, jakby wyczuwał co się stało i bał się, ze i jemu zrobię krzywdę.
- Hej... jak tam, pozbyłeś się wszystkich szwów? - spytała z troska w głosie i dała mi całusa w policzek. Zacisnąłem pięści, a potem schowałem je do kieszeni (lekko mówiąc) zbyt luźnej bluzy.
- Jeszcze... - powiedziałem z chrypą, więc odchrząknąłem. Tak to jest jeśli od tygodnia nie wypowiesz ani jednego słowa. - Jeszcze nie...
- Bardzo cię boli - spytała i dotknęła lekko obitego policzka. Westchnąłem i odsunąłem się od niej na tyle, żeby nie mogła mnie dosięgnąć. - Lucas co się stało?
Westchnąłem ciężko i przygryzłem dolna wargę, tak, że po chwili zaczęła z niej lecieć krew.
- Jesteś pewna, ze chcesz ze mną być?



Cat? =^-^=

Od Cat c.d Lucasa

Kiedy chłopak na ułamek sekundy spojrzał na mnie, widziałam jego zakrwawioną twarz, zakryłam twarz dłońmi. Cały czas patrzałam przerażona na Lucasa, mógł go uderzyć, raz czy kilka razy, ale nie aż tak! Ochrona nie mogła go uspokoić, więc lekarze wstrzyknęli mu środki uspokajające. Dawka była na tyle duża, że po krótkim czasie zasnął. Przenieśli go na łóżko, kawałek dalej, po czym do razu zaczęli badać Xaviera. Ja leżałam cicho na łóżku, próbując się uspokoić. Nie mogłam uwierzyć w to, że Lucas potrafi być taki agresywny.
Okazało się, że Xavier ma połamane żebra, nos, nogę i ręce a w dodatku krwotok wewnętrzny, musieli zabrać go na operację. Lucas dalej spał, koło mnie siedział tata i trzymał za rękę, po drugiej stronie łóżka stali moi bracia, krzyżując ręce na piersiach.
- Nie wiem co w niego wstąpiło... powinienem bać się cię z nim zostawić? - pogłaskał mnie delikatnie po głowie.
Nic nie odpowiedziałam, tylko spojrzałam w sufit. Rodzice chłopaka stali przy nim, jego mama mocno płakała. Mój tata poszedł z nimi porozmawiać, Eliot usiadł na skraju mojego łóżka.
- Kupiliśmy ci coś na pocieszenie. - powiedział i uśmiechnął się do mnie lekko.
Maks wyciągnął zza pleców pudełeczko słodkości a Daniel pluszowego konia, przypominającego Noira. Uśmiechnęłam się i przytuliłam lekko pluszaka.
- Dziękuję.
- Będziemy mieć na niego oko. - stwierdził Eliot a ja jedynie westchnęłam.
***
W szpitalu byłam przez tydzień, Lucas miał dzisiaj przyjść na zdjęcie szwów z poranionych dłoni, od okładania Xaviera. Chłopcy odwieźli mnie do domu, tam też ze mną zostali i poszli coś ugotować, mam nadzieję że nie spalą mi kuchni. Wzięli mój bagaż, a wtedy usłyszałam rżenie.
- Czeka na ciebie. - Maks uśmiechnął się i dołączył do chłopaków.
Powolnym krokiem ruszyłam w stronę stajni, koń przyglądał mi się zza ogrodzenia i cały czas rżał rozpaczliwie, w pewnym momencie przeskoczył ogrodzenie i podbiegł do mnie, wzdrygnęłam się lekko. Zaczął mnie delikatne muskać nosem.
- Cześć mały, tęskniłam za tobą. - pogłaskałam go po szyi. - Jak się czujesz? - obadałam jego nogi, wyglądało na to, że wszystko jest w porządku.
Zaczęłam go głaskać a on stał spokojnie przymykając oczy, nagle na podjazd, wjechał samochód Lucasa. Spojrzałam w jego stronę, drapiąc konia za uchem. Chłopak wysiadł z samochodu i powoli podszedł do mnie, Last wiedząc już, że Lucas nie lubi przebywać w jego towarzystwie poszedł kawałek dalej, a ja ponownie przeniosłam wzrok na chłopaka, był już koło mnie.
- Hej... jak tam, pozbyłeś się wszystkich szwów? - dałam mu delikatnego buziaka w policzek.

Lu?

Od Lu Cd Cat

Spojrzałem na zniszczenia jakie pozostawił po sobie chłopak. Wazon rozbity na tak malutkie kawałeczki, ze zbieranie ich zajęłoby co najmniej godzinę. Nadawał się do kosza, o sklejaniu nie było nawet mowy. Pewnie to jakiś stary badziew z pchlego targu, albo był po prostu taki stary. Kilka pudełeczek z lekami leżało na ziemi z otwartymi wieczkami, a ich zawartość również wylądowała na podłodze i powędrowała nawet na drugi koniec sali. Stolik ucierpiał chyba najmniej z tego wszystkiego.
Czemu ty się idioto przejmujesz jakimiś rzeczami! On właśnie się przyznał!
A tak, racja. 
Spojrzałem na przerażoną Cat i widząc w jej oczach czyste przerażenie, poczułem, że temperatura mojego ciała wzrosła kilkakrotnie i sięgała zenitu. Zacisnąłem dłonie w pięści i ominąłem łóżko kierując się do chłopaka.
- Coś ty właśnie powiedział? - spytałem z kamiennym wyrazem twarzy, tak spokojnie na ile było mnie stać. Chłopak spojrzał na mnie z mordem w oczach i też zacisnął dłonie w pięści, a potem uśmiechnął się cwaniacko. I w tej oto właśnie chwili czara się przelała. Adrenalina zastąpiła krew. Gniew zastąpił rozum, a żądza zemsty na tym dupku zdrowy rozsądek. Zrobiłem dwa większe kroki i zamachnąłem się ręką uderzając chłopaka pięścią w nos. Ten zatoczył się do tyłu zaskoczony niespodziewanym atakiem. Otrzepałem rękę i spojrzałem na Cat. Zasłoniła twarz dłońmi i patrzyła na mnie z przerażeniem. Spuściłem wzrok i skrzywiłem się gdy uświadomiłem sobie, ze krew na mojej dłoni jest krwią jej byłego.
- Aaa!! - usłyszałem głos Xaviera. - Ty idioto! Złamałeś mi nos!
- Ciesz się, ze tylko nos! - warknąłem i podbiegłem do niego, zadając mu kolejny cios, tym razem w prawe ramię. Gdy zatoczył się ponownie, lewą ręką uderzyłem go w udo, a gdy zgiął się w pół złapałem go rekami za ramiona i kopnąłem kolanem, w brzuch. Gdy upadł na ziemię i zaczął jęczeć, Cat zaczęła płakać. Zignorowałem ją jednak. Teraz liczyłem się tylko ja i on. Nic innego nie istniało. Przestrzeń naokoło nas jakby zniknęła i znajdowaliśmy się w czymś w rodzaju próżni. Tylko my dwaj w otaczającej nas ciemności.
Lucas.... Uspokój się... Błagam! To do niczego nie doprowadzi! Przestań! po raz kolejny usłyszałem głos w głowie.
- Zamknij się! -wrzasnąłem do odgłosu i złapałem się za głowę. - Przestań!
Zacząłem dyszeć jak jakieś dzikie zwierzę albo szaleniec, który uciekł z psychiatryka. Podszedłem do Xaviera i zacząłem kopać go po bez opamiętania. Po brzuchu, nogach, a szczególnie po jego męskości. Gdy uznałem, że wystarczy, uklęknąłem obok niego i złapałem za ubranie.
- Za to co jej zrobiłeś, powinienem pobić cie na śmierć! Powinienem cię torturować tak długo, aż zdechniesz! Powinienem ci go odciąć ch*ju je*any! Obiecuję, że zdechniesz w męczarniach ty pier*olony pedale!
Zacząłem nim szarpać jak pluszową zabawką w te i z powrotem wrzeszcząc obelgi i przekleństwa, do momentu, aż nie poczułem, ze coś odciąga mnie od niego. Zacząłem się szarpać i z początku udało mi się wyrwać i walnąć tego  śmiecia jeszcze parę razy, ale potem znów poczułem ograniczoną swobodę ruchów i ukłucie na karku. Musiało upłynąć trochę czasu, żebym przestał się szamotać i zaczął 'wracać do rzeczywistości'. Ostatnią rzeczą jaką pamiętam przed zaśnięciem był rozmazany obraz moje mamy całej zalanej łzami




Cat?
Ha! Pobiłam cię! Ja mam 522 słów! XD
Ej zróbmy tak, że Lucas ma całe poranione ręce, zakrwawione oczy i żeby mu krew ciekła z nosa XD Ja chce zrobić z niego niepoczytalnego! XD

Od Cat c.d Lucasa

Podczas operacji, zdawało mi się, że byłam na łące. Było tam dużo najróżniejszych kwiatów, na których siadały motyle. Kawałek dalej zobaczyłam koc, na nim wiklinowy koszyk, papierowe talerzyki, kubeczki oraz różne dania, ciastka i napoje. Powoli podeszłam bliżej, siedziała na nim pewna para, z początku nie wiedziałam kto to jest, ponieważ siedzieli do mnie tyłem. Kiedy jednak byłam wystarczająco blisko, zobaczyłam że to Lucas. Najgorsze było to, że ta dziewczyna obok to nie byłam ja... nie znałam jej. Miała długie, blond włosy i niebieskie oczy. Wyglądali na szczęśliwych.
- Lucas... - zaczęłam niepewnie.
Chciałam położyć rękę na jego ramieniu, jednak moja dłoń przeniknęła przez jego ciało. Pisnęłam przerażona i odsunęłam się o krok. Nagle pocałowali się z uśmiechem, a mi pękło serce.
- Lucas. - zapłakałam opadając na ziemię i zasłaniając usta dłonią.
Wyglądali na takich szczęśliwych... niespodziewanie, koło mnie pojawił się Xavier. Przestraszona odskoczyłam na bok.
- On cię już nie pamięta, zginęłaś, nie pamiętasz? - uśmiechnął się.
- Nie! To niemożliwe! - pisnęłam płacząc bardziej.
- Możliwe najdroższa. Teraz, będziemy już zawsze razem. - zaśmiał się lekko i zaczął gładzić mnie po włosach. Chciałam odepchnąć jego rękę, jednak nie miałam siły nawet chwycić go za nadgarstek.
W jednej chwili to z początku piękne miejsce, przeistoczyło się w czarny cmentarz, gdzie Xavier zaciągnął mnie tuż pod mój grób.
Wtedy obudziłam się, gwałtownie otwierając oczy. Poraziło mnie światło, więc ponownie zamknęłam oczy. Dopiero po chwili zaczęłam je powoli otwierać, aby przyzwyczaić wzrok do jasności. Dookoła było biało, panowały tu sterylne warunki. Poczułam, jak ktoś łapie mnie za rękę.
- Lucas...? - szepnęłam, odwracając głowę w tamtą stronę. Jednak był tam Xavier, przestraszona szybko zabrałam swoją dłoń. - Co ty tu robisz... - szepnęłam.
- Jestem tu skarbie. - uśmiechnął się.
Wtedy do sali wparował Lucas, odetchnęłam lekko. Podszedł do mojego łóżka, przysunęłam się do niego, tym samym odsuwając od Xaviera, zacisnęłam dłoń na jego koszulce.
- Lucas... zabierz go stąd.,, - szepnęłam słabo.
Od tego zdenerwowania, rozbolała mnie głowa.
- Ale skarbie, przecież to ja jestem twoim chłopakiem, nie on! - spojrzał na mnie zaskoczony. - Jakim cudem kurwa pamiętasz?! Ta petarda miała wszystko załatwić! - zaczął się drzeć i przewrócił stolik znajdujący się koło łóżka, na której był pusty wazon i kilka leków. Wazon rozbił się na podłodze na drobne kawałeczki, nie było już co zbierać, a leki rozsypały. Ja natomiast skuliłam się przestraszona, cały czas trzymając Lucasa za koszulkę.

Od Lu Cd Cat

Widząc jak koń ciągnie Cat po parkurze, przez chwilę stałem osłupiały nie mogąc się ruszyć. Lekarze podbiegli do niej, pracownicy złapali konia, a ja... stałem. Stałem i nie mogłem zrobić kroku. Jednak po chwili ruszyłem biegiem.
- Niech pan się odsunie! - powiedział do mnie ratownik.
- Ale to moja dziewczyna!  - zaprotestowałem.
- Zabieramy ją do szpitala.
Odepchnął mnie, po czym podszedł do swoich kolegów po fachu. Po upływie kilku minut, zabrali Catty do karetki. Od razu pojechałem za nimi. W głowie miałem najczarniejsze scenariusze.

***


Gdy powiedziano mi, że Cat ma krwiaka mózgu i musi być natychmiast operowana, myślałem, że się rozpłaczę. Kazano mi zadzwonić po rodzinę dziewczyny. Wybrałem numer mojego ojca. Gdy odebrał ze łzami w oczach wszystko mu wyjaśniłem. Powiedział, że zadzwoni po tatę Cat i przyjadą. Ja tymczasem oparłem się o ścianę cały czas płacząc.

Stałem tak bardzo długo i nawet nie zauważyłem gdy ktoś złapał mnie za ramię i gwałtownie odwrócił. Zobaczyłem przed sobą tatę Cat. Miał łzy w oczach.
- Gdzie?!
Nie mogłem wydusić ani słowa, więc wskazałem palcem na salę operacyjną. Mężczyzna wyminął mnie i skierował się w tamtą stronę. Ja natomiast podszedłem do mamy i przytuliłem ją. Przyjechali wszyscy. tata, mama, Dylan, Harry, Klara, Victoria, Diana, a nawet Cooper, Brad, Seba i Will. Patrzyli na mnie ze współczuciem. Mimo iż nie za bardzo znali Cat, wiedzieli jaka jest dla mnie ważna. Płakałem w ramionach matki jak małe dziecko. Ale cóż poradzić skoro moja najukochańsza dziewczyna walczy o życie, a ja nie mogę nic z tym zrobić.
- Wszystko będzie dobrze synku... - wyszeptała mi do ucha mama. - Zobaczysz kochanie...
- Ja...
- Już dobrze Lucas... z Catherine będzie wszystko w porządku. Uwierz mi. - załkałem żałośnie, więc mama pogłaskała mnie po plecach.. - Chodźmy do barku. Kupię ci coś do jedzenia.
- Nigdzie nie idę! Musze być z Catty! - zaprotestowałem.
- Lucas - odezwał się ojciec. - Idź z mamą. My tutaj zostaniemy. Musisz coś zjeść.
Niechętnie poszedłem za mamą piętro niżej do kawiarenki. Kupiła mi herbatę i kanapkę, po czym przyszła do mnie. Ja jednak siedziałem oparty o stolik.

Po godzinie siedzenia w kawiarence, mój telefon zawibrował. Wyjąłem go z kieszeni i zobaczyłem wyświetlacz. Cooper.
- Eee.... Lucas nie chcę cię denerwować, ale tutaj jest były od Cat.
- CO?!
Mama spojrzała na mnie z troską.
- No przylazł tutaj i teraz wchodzi na salę. Catty się obudziła, a jej tata poszedł gdzieś z lekarzem.
Rozłączyłem się i pędem skierowałem na górne piętro. Wyminąłem wszystkich i wpadłem do sali jak poparzony.

Catty?

Od Cat c.d Lu

Kiedy Lucas poszedł do kolegi, poszłam do Noir'a. Musiałam posmarować mu nogi specjalną maścią, która zmniejsza ryzyko urazu kończyny, zawsze stosujemy ją przed zawodami.
**Kilka dni później**
Był dzień zawodów, denerwowałam się strasznie. Od rana byłam w stadninie, zawody zaczynały się o 12. Dobrze, że Lucas cały czas był przy mnie, uspokajał mnie. Poszłam się przebrać, włosy związałam w kucyka.


***
Pierwsza połowa poszła nam rewelacyjnie, zakwalifikowaliśmy się do grupy wyjściowej, właśnie odbywały się ostatnie, decydujące przejazdy. Staliśmy z Lucasem przy ogrodzeniu obserwując innych.
- Denerwuję się. - mruknęłam opierając czoło o jego tors, zaciskając w dłoni mocniej rękawiczki.
- Spokojnie, poprzednio poszło świetnie, teraz też tak będzie. - uśmiechnął się i pocałował mnie w głowę.
- Pójdę osiodłać Noir'a, zaraz nasza kolej. - westchnęłam.
Chłopak pokiwał głową, udałam się do stajni. Osiodłałam konia i wyprowadziłam na zewnątrz (Dochodzą ochraniacze, nauszniki w tym samym kolorze co czaprak, odchodzi derka)

Akurat była nasza kolej, kiedy zrobiliśmy krótką rozgrzewkę. Zajmując swoje miejsce, przerzuciłam wzrok na Lucasa, pokazał że trzyma kciuki. Posłałam mu blady uśmiech, cała byłam jakaś blada. Organizator to zauważył i mówił, żebym się nie martwiła, że na pewno pójdzie mi świetnie. Zaczęliśmy. Szło nam bardzo dobrze, nawet myślałam, że uda nam się zająć pierwsze miejsce jednak przy jednej z ostatnich przeszkód jakiś z widzów rzucił pod nogi Noir'a petardę, kiedy wybuchła przestraszył się, ja też przez co oboje upadliśmy, ja uderzyłam mocno głową o ziemię przez co straciłam przytomność, noga utknęła mi w strzemieniu przez co Last przeciągnął mnie po połowie parkuru.


?

Od Lu Cd Cat

Zaśmiałem się i pocałowałem ją w głowę.
- Kocham cię Catty...
- Wiem.
Wstałem z kanapy i wziąłem ją za ręcę, by też wstała. Patrzyła na mnie zdziwiona, więc złapałem ją w pasie i podniosłem do góry. Zakręciłem nią dookoła, tak, że zaczęła się śmiać.
- Kocham cię i będę ci to powtarzał codziennie, aż do śmierci, codziennie będę cię całował, codziennie będę cię przytulał, codziennie będę obok ciebie - postawiłem ją na ziemi, a ta patrzyła na mnie z uśmiechem. -  Wystarczy, że tylko mnie o to poprosisz i będziesz mnie kochać tak mocno jak ja ciebie.
W jej oczach zobaczyłem łzy. Otarłem je i pocałowałem ją.
- Spełnić moje postanowienie?
- Oczywiście.... - powiedziała ze śmiechem ocierając oczy. - Poczekasz na mnie? Muszę iść do sta...
Zawibrował mi telefon. To Cooper. Spojrzałem na Cat. Skinęłe głową, więc odebrałem.
- Co jest? - spytałem
- Wyjaśnij mi co twój kocur robi na moim łóżku?
- Co?
- No wlazł przez okno i już bite 20 minut siedzi i patrzy na mnie jak na obiad.
- Co? - zaśmiałem się.
- Możesz po niego przyjść?
- Dobra.
Rozłączyłem się i schowałem telefon do kieszeni.
- Idzies, gdziesz?
Spytała Catty z uśmiechem.
- Do Coopera. Peter tam przylazł i smrodzi mu na łóżko.
- Ok. Przyniesiesz go tu?
- Tak, to... jakiś problem?
- Nie, idź.
Pocałowałem ją, po czym wyszedłem z domy.


***


- I ty mi chcesz wmówić, że to jest aniołek? - powiedział Cooper wskazując na Petera, który leżał na moich kolanach i mruczał, gdy go głaskałem.
- No - powiedziałem ze śmiechem.
- To jest zło wcielone! Ten kot to demon! - na te słowa Peter syknął na chłopaka, który potknął się, wywijając orła, a ja zacząłem się śmiać. - O tym mówię Lu.
Dodał z uśmiechem, masując tyłek.
- Daj spokój James, to tylko niewinny kotecek - zrobiłem psie oczka.
- Niewinnym koteckiem to jest, Halina, kot mojej babci. To jest szatan.
Peter zaczął znowu warczeć, a ja sie zaśmiałem.
- Halina?
- No w sumie Halina Małgorzata I jeśli wolisz.
Na te słowa położyłem się na łóżku niemal płacząc ze śmiechu.
- Na serio ma tak na imię!
Usiadłem i spojrzałem na chłopaka, ale potem tuż za nim dostrzegłem jego rolki. Mimowolnie dotknąłem nogi, która jak na zawołanie zaczęła mnie boleć.
- Stary wszystko ok? - spytał i spojrzał za siebie, od razu rozumiejąc o co mi chodzi. - Dalej nie możesz jeździć?
Pokiwałem przecząco głową.
- Lucas... - usiadł na fotelu i podjechał bliżej. - Wiesz bo są zawody i...
- Musze wystartować!
- Coś ty oszalał?! Znowu chcesz wylądować na OIOM'ie?
- Cooper... Przecież przygotowywaliśmy się do tego od kilku lat. To są zawody międzynarodowe!
- Wiem, ale nawet jeśli będziesz chciał wystartować, to nie przejdziesz badań zdrowotnych.
- Wiem...
Westchnąłem i opadłem na łóżko.



Cat?