Pokiwałem przecząco głową.
- Przykro mi. Nie pamiętam - odparłem.
Dziewczyna wyraźnie posmutniała. Rozmawialiśmy jeszcze jakiś czas. Opowiadała mi o tym, co razem robiliśmy. I to się w sumie pokrywało z tym co mówiła mi rodzina i kumple. Ale dalej za żadne skarby nie mogłem sobie przypomnieć niczego co działo się w ostatnim czasie.
- Jesteś śliczna - powiedziałem nagle. Było to prawdą. A nie wien czy jej to mówiłem. Zarómieniła się lekko.
- Dziękuję...
- Ja zawsze mówię prawdę - puściłem jej oczko. - I obiecuję, że dołożę wszelkich starań by sobie ciebie rzypomnieć.
?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.